หยางปินและคนอื่น ๆ เพิ่งลงมาถึงพื้น ก็เห็นหลงจ้านกั๋วพาผู้บริหารระดับสูงของฐานที่มั่นปักกิ่งกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหา
พลังเดินทางข้ามมิติของเขาสามารถพาเขาไปยังสถานที่ใดก็ได้ตามใจนึก
ก่อนหน้านี้หลงจ้านกั๋วเคยบอกเขาว่าตอนนี้พวกเขาพักอยู่ที่นี่ หยางปินจึงเดินทางข้ามมิติมาที่นี่โดยตรง
“อาปิน ในที่สุดพวกนายก็มาแล้ว” หลงจ้านกั๋วกล่าวอย่างตื่นเต้นพลางกอดหยางปิน
“คุณลุงหลง ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ” หยางปินยิ้ม
“สวัสดีครับ หัวหน้าทีมหยาง!” ตอนนั้นเอง คนอื่น ๆ ต่างพากันทักทายหยางปิน แม้แต่จ้าวเฮ่อเซวียนที่ปกติสุขุมเคร่งขรึม ก็ยังพยายามฝืนยิ้มออกมา
“อืม ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว” หยางปินพยักหน้า ก่อนถามว่า “ตอนนี้สถานการณ์ทางปักกิ่งเป็นยังไงบ้าง?”
“อาปิน พวกนายมาถูกจังหวะพอดี พวกเผ่าชิงหลิงคงได้ข่าวอะไรมา ตอนนี้กำลังเก็บข้าวของเตรียมหนีแล้ว”
“หนีเหรอ?”
“ฮึ คิดมากไปแล้ว”
“ไปกันเถอะ ไปจัดการพวกนั้นด้วยกัน”
“ได้”
ไม่นาน คนกลุ่มใหญ่ก็รีบมุ่งหน้าไปยังใจกลางฐานที่มั่น
ตอนนี้ชาวเผ่าชิงหลิงกลุ่มหนึ่งเก็บข้าวของเสร็จแล้ว และมารวมตัวกันที่ลานกลางฐานที่มั่นทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว ชิงฉือก็โบกมือ จากนั้นชาวเผ่าชิงหลิงกลุ่มใหญ่ก็เดินออกไปนอกฐานที่มั่น
แต่ในจังหวะนั้นเอง เงาคนจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นรอบด้าน ล้อมพวกเขาไว้แน่นจากทุกทิศทาง
เมื่อเห็นภาพนี้ ชาวเผ่าชิงหลิงต่างขมวดคิ้ว