ระหว่างที่หลงจ้านกั๋วกับคนอื่น ๆ กำลังหารือลับกันอยู่ เหล่าผู้นำเผ่าชิงหลิงกลุ่มหนึ่งก็กำลังถกเรื่องบางอย่างกันในโถงใหญ่ใจกลางฐานที่มั่นปักกิ่ง
“ผู้อาวุโส จากที่เราสืบมา หมีขาวตัวนั้นมุ่งลงใต้ไปตลอดทาง ตอนนี้อยู่ห่างจากที่นี่หลายพันกิโลเมตรแล้ว ผมว่าพวกมนุษย์พวกนี้แค่หลอกเรา ด้วยฝีมือระดับนี้ จะมีคุณสมบัติอะไรให้สัตว์ร้ายขั้นเทียนเสวียนลงมือช่วยพวกเขาได้!” ชายหนุ่มเผ่าชิงหลิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ผมก็คิดแบบนั้น ช่วงนี้ผมส่งคนไปจัดการพวกมนุษย์ทั้งลับทั้งเปิดเผยไม่น้อย พวกนั้นได้แต่โกรธแต่ไม่กล้าพูด ถ้ามีเบื้องหลังแข็งแกร่งจริง คงเรียกคนมาช่วยตั้งนานแล้ว” ชายอีกคนกล่าว
“อืม” ผู้อาวุโสเผ่าชิงหลิงชิงฉือพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม “ดูเหมือนพวกเราจะถูกมนุษย์พวกนี้หลอกเข้าแล้ว”
“บัดซบ! มนุษย์ชั้นต่ำพวกนี้กล้าหลอกเราได้ยังไง ผมจะไปฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้!” ชายหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งเดือดดาล
“เดี๋ยวก่อน” ชายอีกคนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ที่ผมเรียกทุกคนมาครั้งนี้ เพราะมีข่าวสำคัญ ข่าวนี้อาจส่งผลกระทบต่อพวกเราอย่างมาก อย่าเพิ่งบุ่มบ่าม”
“ข่าวอะไร?” ทุกคนหันไปมองเขา
“เมื่อเช้านี้ ตอนลูกน้องผมออกไปสังหารสัตว์ประหลาด พวกเขาเจอคนกลุ่มหนึ่งที่อ้างว่ามาจากเผ่าเย่ากวงแห่งทวีปแสงอรุณ พวกนั้นบอกว่าเดิมทีพวกเขายึดเมืองมนุษย์แห่งหนึ่งไว้ แต่เมื่อไม่กี่วันก่อน จู่ ๆ ก็มีผู้แข็งแกร่งเผ่ามนุษย์กลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในเมือง สังหารผู้นำของพวกเขาจนหมด พวกนั้นหนีตายออกมาได้อย่างหวุดหวิด” ชายคนนั้นเล่า