เวลาต่อมา ไอ้ดำกับจงหย่วนเซินระดมโจมตีจากบนหลังเสี่ยวฮุยและเสี่ยวจินอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนหยางปินขี่เสี่ยวซวิ่นออกค้นหารอบบริเวณ
ฝูงซอมบี้เห็นว่าการขว้างหินไม่ได้ผลแล้ว จึงเลิกล้มไป จากนั้นก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังฐานที่มั่น
แม้ไอ้ดำกับจงหย่วนเซินจะคอยสร้างอุปสรรคนานาชนิดขวางหน้า แต่มันก็แทบไม่มีผลอะไร
ดูเหมือนซอมบี้กลุ่มนี้ได้รับคำสั่งมา พวกมันไม่สนใจไอ้ดำกับคนอื่นเลยแม้แต่น้อย ยังคงวิ่งตรงไปยังฐานที่มั่น
ทั้งสองทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ระดมใช้ทักษะสังหารพวกมันให้ได้มากที่สุด
แต่เมื่อต้องเผชิญกับฝูงซอมบี้กว่า 3 ล้านตัว จำนวนซอมบี้ที่ทั้งคู่ฆ่าได้แทบไม่มีความหมาย
ฝนเพลิงของไอ้ดำยังพอใช้ได้ อย่างน้อยฝนเพลิงแต่ละครั้งก็สังหารซอมบี้ได้เป็นร้อยตัว
แต่หินถล่มของจงหย่วนเซินมีขอบเขตแคบกว่ามาก ขว้างลงไปแต่ละครั้งอย่างมากก็ฆ่าได้แค่ 7-8 ตัว
ทั้งสองแทบจะสู้จนหมดแรงแล้ว แต่เมื่อเทียบกับฝูงซอมบี้มหาศาล ก็เป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร
ทางหัวหน้ายังไม่มีข่าวคราว พอเห็นซอมบี้เหล่านี้เข้าใกล้ฐานที่มั่นขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งคู่ก็ร้อนใจอย่างยิ่ง
ภายในฐานที่มั่นจินหลิง...
เซียวจ้านกับซ่งเหลียงผิงและคนอื่น ๆ ก็ร้อนใจไม่แพ้กัน...
“รายงานผู้บัญชาการ! ฝูงซอมบี้อยู่ห่างจากฐานที่มั่นไม่ถึง 15 กิโลเมตรแล้ว หากคำนวณจากความเร็วในการเคลื่อนที่ตอนนี้ อีกไม่ถึง 1 ชั่วโมงพวกมันก็จะมาถึงฐานที่มั่น!” ทหารลาดตระเวนคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานสถานการณ์แนวหน้า
“ผู้กองหยางกับพวกเขายังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?” เซียวจ้านถาม