ห่างจากฐานที่มั่นจินหลิงไปทางใต้กว่าสามสิบกิโลเมตร ฝูงซอมบี้หนาแน่นกำลังเคลื่อนขบวนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ทุกแห่งที่ฝูงซอมบี้เคลื่อนผ่าน บ้านเรือนพังถล่ม พื้นที่เพาะปลูกถูกเหยียบย่ำจนราบเป็นหน้ากลอง
ภาพตรงหน้าเหมือนหายนะ คนที่ไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเองไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าฝูงซอมบี้นับล้านจะน่าสะพรึงขนาดไหน
เหนือฝูงซอมบี้ เหยี่ยวเพเรกรินตัวมหึมากำลังบินวนอยู่ไม่หยุด ราวกับไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย
ฝูงซอมบี้ด้านล่างเห็นเหยี่ยวเพเรกรินตัวนี้ตั้งนานแล้ว แต่เพราะไม่มีวิธีโจมตีจากระยะไกล จึงทำได้แค่เมินมันไป
ถ้ามันกล้าบินลงมาเมื่อไร จะถอนขนให้เกลี้ยงในพริบตา!
ในเวลานั้นเอง นกยักษ์อีกสองตัวก็บินมาจากระยะไกล
ฝูงซอมบี้เพียงเหลือบมองแวบเดียวก็คร้านจะสนใจ แล้วเดินหน้าต่อไปยังฐานที่มั่นจินหลิง
เมื่อหยางปินเห็นไอ้ดำกับพวกมาถึง คิ้วที่ขมวดมุ่นมาตลอดก็คลายลงในที่สุด
“หัวหน้า พวกเรามาแล้ว!”
ไอ้ดำกับจงหย่วนเซินมองฝูงซอมบี้ที่หนาแน่นอยู่เบื้องล่างแล้วรู้สึกใจหวิว
“มาถึงก็ดีแล้ว!” หยางปินยิ้ม ก่อนชี้ลงไปยังฝูงซอมบี้
“เห็นซอมบี้ข้างล่างไหม พวกมันได้ใจสุด ๆ พวกนายสองคนลงไปจัดการให้หน่อย”
“......”
“หัวหน้า แน่ใจนะว่าพวกผมจัดการได้?” ไอ้ดำกลืนน้ำลาย
“จะกลัวอะไร พวกนายขี่อยู่บนหลังเสี่ยวฮุยกับพวกมัน ซอมบี้พวกนั้นทำอะไรพวกนายไม่ได้ แค่ระดมใช้พลังโจมตีลงไปก็พอ!”
“เออ จริงด้วย”
“ฮ่า ๆ แบบนี้ถูกใจฉัน!”
“อืม แต่ระวังตัวกันหน่อย โดยเฉพาะไอ้ดำ อย่าเล่นจนหมดสติไปอีก ถ้าตกลงไป ฉันก็ช่วยนายไม่ได้นะ”