ภายในวิลล่าของฐานที่มั่น...
เฉินห่าวและคนอื่น ๆ มองฐานที่มั่นซึ่งกำลังเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมอย่างเร่งด่วน ต่างก็รู้แล้วว่าเซียวจ้านตัดสินใจอย่างไร
“ดูท่าผู้บัญชาการเซียวคงเตรียมสู้จนตัวตายแล้ว” เฉินห่าวทอดถอนใจ
“ก็สมเหตุสมผล ฐานที่มั่นที่มีประชากรเป็นล้านจะอพยพได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน!” หลินอี้เฟยเข้าใจสถานการณ์มากกว่าใคร
“พี่ห่าว แล้วพวกเราจะทำยังไง?” ทุกคนหันไปมองเฉินห่าว
“ในเมื่อคนในฐานที่มั่นลงมือกันหมดแล้ว พวกเราก็จะอยู่เฉยไม่ได้ ไปด้วยกันเถอะ!”
“เจ้าลิง ไปเรียกต้าเหลืองกับพวกมันกลับมาให้หมด”
“ได้”
“แล้ว...ลิงขาวพวกนั้นล่ะ?”
“พวกมันต้องไปอยู่แล้ว นี่เป็นกำลังรบระดับสูงสุดเชียวนะ!”
“แต่หัวหน้าไม่อยู่ พวกเราคงเรียกพวกมันไม่ไหว”
“จะยากอะไร บอกพวกมันว่าหลังจบงานจะให้หมาป่าสีเลือดปิ้งย่างตัวละสองตัว รับรองว่าพวกมันจะรีบตามไปแน่ วาดฝันไว้ก่อน ส่วนจะทำได้จริงไหมก็ให้หัวหน้าจัดการ!”
“……”
ไม่นาน เฉินห่าวกับคนอื่น ๆ ก็ออกจากวิลล่า มุ่งหน้าออกนอกฐานที่มั่นพร้อมกับฝูงลิงขาว
การปรากฏตัวของพวกเขาดึงดูดความสนใจจากทุกคนทันที ทุกคนรีบเปิดทางให้
ช่วยไม่ได้ ลิงขาวหลายตัวนั่นสร้างแรงกดดันได้มากเกินไป
“คุณเฉิน พวกคุณมาแล้ว!” เติ้งฉางหลินรีบเดินเข้ามาต้อนรับเป็นคนแรก
“ศึกแบบนี้จะขาดพวกเราไปได้ยังไง!” เฉินห่าวยิ้มตอบ
“ฮ่า ๆ สมกับเป็นหน่วยดาวร่วงจริง ๆ มีพวกคุณอยู่ด้วย ฉันก็เบาใจขึ้นเยอะ”