“งั้นหยวนกู้ เจ้าคิดว่าข้ากับนาง ใครเป็นคนดีกันล่ะ?”
คำถามของหยวนอวิ๋นทำให้กู้ซวี่จือคาดไม่ถึง
เขาถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ซึ่งหาได้ยากนัก
หยวนอวิ๋นอธิบายเพิ่มเติม “สมมติว่านางไม่พอใจที่เห็นข้าจริง ๆ เจ้าคิดว่าเป็นเพราะใครล่ะ?”
ถ้าทายาทเมืองหลวงตอบว่าเป็นความผิดของนาง หยวนอวิ๋นก็จะโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที
ถ้าเขาบอกว่าต่างฝ่ายต่างผิดกันคนละครึ่ง หรือบอกว่าพวกนางเข้ากันไม่ได้ นางก็จะเริ่มก่อเรื่องทันที
หยวนอวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน ดูคล้ายมีใจกว้างดุจมหาสมุทรที่รองรับสายน้ำทุกสาย ทว่าความจริงนางกำลังบ่มเพาะโทสะสายฟ้าฟาด เตรียมระเบิดใส่กู้ซวี่จือหากเขาตอบผิด
ฮึฮึ
ผลคือคำพูดประโยคแรกของกู้ซวี่จือแทบทำให้นางสำลักตาย
“เจ้าไม่ใช่คนดีอะไร”
“……” อยากตายหรือไง?
“แต่ก็ไม่ใช่คนเลวอะไรเช่นกัน” กู้ซวี่จือยังคงสงบนิ่ง ใจเย็นเสียจนเกินไป
หยวนอวิ๋นฝืนยิ้มจนหน้าแทบแข็ง
พูดให้คนใจหายใจคว่ำกันแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ
กู้ซวี่จือกล่าวว่า “แต่ถ้าใครไม่ชอบเจ้า ก็ต้องเป็นความผิดของคนนั้น”
หยวนอวิ๋นชะงัก
นางมองกู้ซวี่จือ “รวมถึงเจ้าด้วยหรือ?”
“ถ้าเจ้าไม่ชอบข้า ก็เป็นความผิดของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
กู้ซวี่จือตัดเนื้อปลาให้เธอชิ้นหนึ่ง “เป็นความผิดของข้า”
“รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวเย็นหมด”
“คำพูดของเจ้าก็เท่ากับยอมรับกลาย ๆ ว่าไม่ชอบข้าใช่ไหม? อย่ามาตอบปัด ๆ นะ”
“ข้าไม่ได้ตอบปัด”
“งั้นเจ้าชอบข้าหรือไม่ชอบข้ากันแน่?” หยวนอวิ๋นถามอย่างตรงไปตรงมา
ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ แต่งแต้มอายแชโดว์สีชมพูอ่อน ๆ ไว้ชั้นหนึ่ง เมื่อขับกับผิวขาวราวหิมะก็ยิ่งดูสดใสเปี่ยมชีวิตชีวา