หยวนอวิ๋นกำลังหลับตาพักสายตาอยู่
จู่ ๆ ซูเยว่อี้ก็โทรมา
อ้อ ลืมบล็อกเบอร์โทรศัพท์ของเธอไปด้วย
แต่ซูเยว่อี้โทรมาตอนนี้... หยวนอวิ๋นครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกดรับ “ฮัลโหล?”
“หยวนอวิ๋น อ่านแล้วไม่ตอบหมายความว่ายังไง? ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉันต่อแล้วใช่ไหม?”
ซูเยว่อี้เปิดฉากซักถามด้วยน้ำเสียงดุดันทันที
แต่หยวนอวิ๋นไม่สะทกสะท้านกับแรงกดดันสักนิด ตัดสายทิ้งไปตรง ๆ
จากนั้นก็เตรียมลากเบอร์ของอีกฝ่ายเข้าบัญชีดำ
ซูเยว่อี้ราวกับคาดเดาไว้ก่อนแล้ว จึงระดมพิมพ์ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ส่งข้อความเข้ามาว่า 【อย่าคิดหนี ฉันรู้หมดแล้วว่าเธอทำอะไรลงไป!】
หยวนอวิ๋นยังคงทำเป็นไม่เห็น
ข้อความสุดท้ายที่ซูเยว่อี้ส่งมาก่อนถูกบล็อกคือ 【หยวนอวิ๋น ถ้าเธอไม่อยากให้ตัวตนที่แท้จริงถูกเปิดโปง ก็ออกมาคุยกับฉันซะ】
หยวนอวิ๋นครุ่นคิด ใช้เวลาแค่ศูนย์วินาทีก็นึกออกว่าเกิดอะไรขึ้น
คงไม่มีอะไรมากไปกว่าซูเยว่อี้รู้ว่าเธอหลอกกู้ซวี่จือที่ความจำเสื่อมซึ่งนอนอยู่เตียงข้าง ๆ ให้มาเป็นแฟน แล้วคิดจะไปเปิดโปงธาตุแท้ของเธอที่เป็นสาวหาเงินในสถานบันเทิงยามค่ำต่อหน้ากู้ซวี่จือ
หยวนอวิ๋นแค่นเสียงอย่างไม่ใส่ใจ
ครึ่งวันผ่านไป
หยวนอวิ๋นก็ยังหางานที่เหมาะกับตัวเองไม่ได้
เธอไม่ได้แค่ต้องการเลี้ยงชีพ แต่ยังต้องการงานที่ทำให้เชื่อมโยงกับตระกูลกู้ได้ด้วย
ทว่าระดับการศึกษาของร่างเดิมต่ำเกินไป ประวัติการทำงานก็ดูไม่ดี งานที่เหมาะสมไม่รับเธอ ส่วนงานที่รับเธอก็ไม่เหมาะ
ท้ายที่สุดหยวนอวิ๋นก็กลับมาโดยไม่ได้อะไรเลย