เขาโบกมือเรียก บ่าวคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังพลันยื่นซาลาเปาขาวอวบซึ่งห่อด้วยกระดาษน้ำมันมาให้
“รับไป”
เป็นไปตามคาด ดวงตาของเด็กน้อยตรงหน้าพลันสว่างวาบขึ้น
“ขอบคุณเจ้าค่ะ~”
คราวนี้นางกอดของกินไว้เอง มือเล็กขาวสะอาดทั้งสองข้างโอบซาลาเปาขาวอวบลูกใหญ่ไว้ ซาลาเปาของร้านนี้ใส่ไส้มาเต็มที่ ลูกหนึ่งดูจะใหญ่พอ ๆ กับใบหน้าของนางเลยทีเดียว
ซูเสี่ยวเปากัดลงไปคำหนึ่ง แก้มนุ่มขาวพลันพองกลม ตัวน้อยทั้งตัวราวกับขนมข้าวเหนียวนุ่มนิ่ม กินอย่างตั้งอกตั้งใจและมีความสุขยิ่งนัก
หลินเจิ้งชิงเห็นแล้วอดเหลือบมองไม่ได้ ซาลาเปานี่อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
พวกเขาไม่อาจรั้งอยู่ที่นี่นานนัก รอจนซูเสี่ยวเปากินอิ่ม หลินเจิ้งชิงก็เตรียมพานางออกเดินทาง
แต่ตอนกำลังจะไป ซูเสี่ยวเปากลับดึงชายเสื้อของเขาไว้ แล้วถามอย่างระมัดระวัง
“ข้าขอซื้อของนิดหน่อยได้ไหมเจ้าคะ เสี่ยวเปาใช้เวลาแค่นิดเดียวเอง”
หลินเจิ้งชิงย่อตัวลงลูบผมนุ่มฟูของนาง ผมที่แห้งแล้วถูกสาวใช้หวีและเกล้าเป็นมวยเล็กน่ารัก ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเซียนน้อยลงมาจากสวรรค์
“ได้สิ องค์หญิงน้อยอยากทำสิ่งใดก็ทำได้ทั้งนั้น”
เสี่ยวเปายิ้มจนคิ้วตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวเล็กงามราวหยก ทั้งตัวน้อยแม้แต่เส้นผมยังแผ่กลิ่นอายแห่งความสุขออกมา
ช่างเป็นเด็กที่พึงพอใจได้ง่ายจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นพวกท่านรอเสี่ยวเปาแป๊บเดียวนะเจ้าคะ”
นางหยิบถุงเงินเก่าใบเล็กออกมาจากเสื้อผ้าเก่าอย่างระมัดระวัง ภายในมีเหรียญทองแดงส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง
เสี่ยวเปาเทเหรียญทองแดงทั้งหมดออกมา แล้วนับทีละเหรียญอย่างตั้งใจ
มีครบห้าสิบเหรียญพอดี ทุกเหรียญสะอาดเอี่ยม
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดของนาง เป็นสิ่งที่ท่านแม่คนงามทิ้งไว้ให้
เด็กน้อยหน้าตางดงามชูเหรียญทองแดงทั้งห้าสิบเหรียญขึ้น เสียงนุ่มนิ่มดังขึ้น
“ข้า...อยากไปซื้อเมล็ดพันธุ์เจ้าค่ะ”
ซูเสี่ยวเปามีความลับอยู่เรื่องหนึ่ง ก่อนจะมาเป็นลูกของท่านแม่ นางแท้จริงแล้วเป็นวิญญาณน้อยพฤกษชาติที่ใกล้จะบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นมนุษย์ ขาดอีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น การผ่านทัณฑ์อสนีของวิญญาณพฤกษชาตินั้นง่ายดายมาก เพราะวิถีสวรรค์โปรดปรานวิญญาณน้อยเช่นพวกนาง จึงเพียงผ่าลงมาเป็นพิธีสักครั้งก็พอ
แต่นางโชคร้าย โชคร้ายมาก โชคร้ายที่สุด!
ตอนเผชิญทัณฑ์อสนีครั้งสุดท้าย ดันไปเจอมัจจุราชดำตนหนึ่งซึ่งกำลังจะผ่านทัณฑ์เช่นกัน ทัณฑ์อสนีของมัจจุราชดำดุร้ายยิ่งนัก นางพลอยโชคร้ายถูกลูกหลง จนหมดสติไปในพริบตา
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็กลายเป็นเด็กมนุษย์แรกเกิดเสียแล้ว
นางแปลงร่างสำเร็จ มีร่างกายเป็นของตนเองก็จริง แต่พลังวิญญาณกลับหายไปจนหมดสิ้น!
คิดแล้วก็ชวนโมโหจริง ๆ!
เคราะห์ดีที่โลกใบนี้มีพลังวิญญาณเช่นกัน ทั้งยังเข้มข้นกว่าโลกเดิมที่นางเคยอยู่ นางค่อย ๆ สะสมพลัง จนในร่างมีพลังวิญญาณอยู่บ้าง เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางมอบให้ท่านแม่คนงามไปหมดแล้ว
แต่ร่างกายของท่านแม่อ่อนแอเกินไป พลังวิญญาณของนางมีอยู่เพียงนิดเดียว แม้ใช้จนหมดก็ยังช่วยชีวิตท่านแม่ไว้ไม่ได้
คิดถึงเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวเปาก็เศร้าใจขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนที่ยังเป็นวิญญาณน้อยพฤกษชาติ สิ่งที่ซูเสี่ยวเปาชอบที่สุดคือการเก็บเมล็ดพันธุ์นานาชนิด แล้วหาที่ปลูกเพื่อเฝ้าดูพวกมันเติบโต
ตอนนี้บางครั้งนางก็ขึ้นเขาไปเก็บเมล็ดพันธุ์ แต่ล้วนเป็นเมล็ดดอกไม้ใบหญ้า
ตอนนี้นางเป็นมนุษย์แล้ว จะกินแต่น้ำหวานดอกไม้กับน้ำค้างไม่ได้ ต้องกินธัญพืชด้วย
หลังจากเคยอดอยากมาก่อน เสี่ยวเปาจึงอยากซื้อเมล็ดพันธุ์อาหารให้มากหน่อย ไม่รู้ว่าพอไปถึงบ้านใหม่แล้วนางจะปลูกขึ้นหรือไม่
น่าเสียดายเมล็ดพันธุ์ที่นางเก็บสะสมไว้ก่อนหน้านี้ นางใช้เวลาตั้งนานกว่าจะเก็บมาได้
หลินเจิ้งชิงมองเด็กน้อยที่กำเหรียญทองแดงห้าสิบเหรียญไว้อย่างน่าสงสาร ก็รู้สึกปวดใจยิ่งขึ้น
องค์หญิงน้อยเพียงองค์เดียวแห่งราชวงศ์ต้าเชี่ย กลับมีชีวิตน่าสงสารถึงเพียงนี้
หลินเจิ้งชิงกล่าวว่า “ได้ องค์หญิงน้อยอยากซื้ออะไรก็ซื้อเถิด อยากซื้อเท่าไรก็ได้”
ซูเสี่ยวเปาพลันยิ้มตาหยี หวานหยดย้อยยิ่งนัก!
เมล็ดพันธุ์พวกนี้ราคาถูกมาก เหรียญทองแดงห้าสิบเหรียญที่นางมี ก็เลือกซื้อได้ตั้งหลายชนิด
เสี่ยวเปาตั้งใจเลือกเมล็ดพันธุ์ผักแต่ละชนิดมาอย่างละสิบเมล็ด เลือกแต่เมล็ดที่อวบเต็มและมีชีวิตชีวาที่สุด
ถ้านางพกติดตัวไว้คอยบำรุง เมล็ดเหล่านี้ก็จะเติบโตเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดียิ่งขึ้นได้!
“มีเมล็ดพันธุ์แค่นี้หรือเจ้าคะ?”
ซูเสี่ยวเปามองเมล็ดพันธุ์ที่มีชนิดน้อยนิด ยิ่งคิดถึงเมล็ดพันธุ์ที่เคยเก็บสะสมไว้ก่อนหน้านี้
“เอ่อ...ปกติทุกคนก็ปลูกผักจากเมล็ดพันธุ์พวกนี้แหละขอรับ”
บ่าวร้านเกาศีรษะ จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตบมือฉาดหนึ่ง
“จริงสิ ก่อนหน้านี้ไม่นานมีกองคาราวานจากต่างแดนเดินทางผ่านเมืองของเรา เอาของแปลกประหลาดมาด้วย มีเมล็ดพันธุ์บางชนิดที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน เจ้าที่เลซื้อมาไว้ส่วนหนึ่ง ตั้งใจจะลองขายดู แต่ไม่มีใครซื้อ สุดท้ายเลยเก็บไว้ ท่านทั้งหลายรอสักครู่ ข้าจะไปเอามาให้”
กล่าวจบ บ่าวร้านก็รีบวิ่งเข้าไปด้านในเพื่อบอกเจ้าที่เล ไม่นานนักชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ถือเมล็ดพันธุ์บางส่วนเดินออกมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“พวกนี้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ข้าซื้อมาจากพวกต่างแดนเมื่อก่อนหน้านี้ ท่านทั้งหลายลองดูว่ามีสิ่งใดต้องการหรือไม่”
กล่าวจบ เจ้าของร้านก็ยื่นเมล็ดพันธุ์ให้หลินเจิ้งชิง เพราะในกลุ่มคนเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าหลินเจิ้งชิงดูคล้ายผู้มีอำนาจตัดสินใจที่สุด
ซูเสี่ยวเป่าเขย่งปลายเท้า ยืดคอมองไปยังมือของเจ้าที่เลอย่างใจจดใจจ่อ
ก้อนน้อยขาวผ่องบอบบางดูน่าสงสารอยู่บ้าง
“ให้เด็กน้อยดูเถิด”
หลินเจิ้งชิงส่งสัญญาณให้ยื่นเมล็ดพันธุ์ให้นางดู
เจ้าที่เลเป็นคนฉลาดหลักแหลม ไม่นานก็ยิ้มตาหยีส่งเมล็ดพันธุ์ให้ซูเสี่ยวเปาเลือก
ซูเสี่ยวเปามองปราดเดียวก็เห็นเมล็ดพันธุ์ผลไม้หลายชนิดอยู่ในนั้น
สิ่งที่ทำให้นางยินดีที่สุดคือเมล็ดแตงโม เมล็ดเล็ก ๆ สีดำ ดูลีบแบน ราวกับเพาะไม่ขึ้น
“เมล็ดพันธุ์พวกนี้ข้าอยากได้ทั้งหมด ราคาเท่าไรเจ้าคะ?”
เจ้าที่เลยิ้มจนคิ้วตาเบิกบานยิ่งกว่าเดิม
“ของเหล่านี้ขนส่งมาจากต่างแดนที่ไกลมาก ตอนข้าซื้อก็จ่ายเงินไปไม่น้อย แต่ของพวกนี้วางไว้ที่ร้านข้าก็ขายไม่ออก เช่นนั้นข้าจะขายให้พวกท่านในราคาถูก เมล็ดพันธุ์ทั้งหมดหนึ่งร้อยเหรียญทองแดง”
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามของซูเสี่ยวเปาก็หมดรอยยิ้มในทันที
รวมกับเมล็ดพันธุ์ที่เลือกไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เงินยังไม่พอซื้อด้วยซ้ำ!
นางก้มมองเหรียญทองแดงห้าสิบเหรียญที่เหลืออยู่อย่างน่าสงสาร พลันรับรู้ถึงความยากจนของตนเอง
เจ้าตัวน้อยถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นข้า...” ซื้อแค่นิดเดียวก็แล้วกัน
“ห่อทั้งหมดเลย”
คำพูดที่เหลือของซูเสี่ยวเปายังไม่ทันได้เอ่ย เสียงหนักแน่นของหลินเจิ้งชิงก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับยื่นเงินก้อนเล็ก ๆ ออกไป
ซูเสี่ยวเปา “!!!”
เงินแท่ง! ร่ำรวยเหลือเกิน!
“ได้เลยขอรับ!”
เจ้าที่เลรับเงินอย่างคล่องแคล่ว แล้วห่อเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดทันที ท่าทางราวกับกลัวว่าชักช้าไปเพียงนิด พวกเขาจะเปลี่ยนใจไม่ซื้อ
เด็กหญิงน้อยงดงามราวหยกขาวเงยหน้าขึ้นมองด้วยความซาบซึ้ง
“ขอบคุณท่านอาหลินเจ้าค่ะ พอเสี่ยวเปามีเงินแล้วจะคืนให้ท่านนะเจ้าคะ”
ท่านแม่คนงามเคยกล่าวไว้ว่า ของของผู้อื่นยืมมาแล้วต้องคืน ไม่เช่นนั้นก็เป็นเด็กไม่ดี
หลินเจิ้งชิงมองเด็กน้อยที่รู้จักมารยาท ก็รู้สึกเอ็นดูจากใจ ในตระกูลของเขาก็มีเด็กอยู่เหมือนกัน แต่ล้วนซุกซนเกินไปจนควบคุมไม่อยู่ เอาแต่ก่อเรื่องเสียจนแทบจะปีนขึ้นไปรื้อหลังคา
เพราะฉะนั้นเขาจึงรู้สึกชอบเด็กที่มีมารยาทอย่างซูเสี่ยวเปาเป็นพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเป็นบุตรของบุคคลผู้นั้นอีกด้วย