"ไม่พอใจ? ไม่ยอม? ก็เก็บกดเอาไว้"
ท่าทางของหลี่เฉียงนั้นโอหัง เย็นชา และยังดูแคลน ใครบ้างไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้มันผิดต่อศีลธรรมอันดี? แต่ว่าหมู่บ้านนี้มันไม่มีศีลธรรมอันดีมาตั้งแต่แรกแล้ว
เขาชี้ไปที่ยันต์บนตัวของเขา "ก็เหมือนกับที่ข้ามียันต์นี้แปะอยู่ตอนนี้ พวกแกจะดุร้าย จะเกลียดแค่ไหนก็ทำอะไรข้าไม่ได้สักนิด"
เหล่าซากทารกกำลังโกรธแค้น กำลังอัดอั้น
พวกนางอาจจะไม่เข้าใจความโหดร้ายทารุณในคำพูดของหลี่เฉียง ยิ่งไม่เข้าใจเหตุผลและตรรกะในนั้น
พวกนางไม่รู้ แต่พวกนางก็ยังโกรธ
เพราะพวกนางมองเห็น มองเห็นความเป็นเรื่องธรรมดาของหลี่เฉียง มองเห็นความโอหังของเขา มองเห็นท่าทีของคนในหมู่บ้านนี้ที่มีต่อเด็กอย่างพวกนางที่ถูกฆ่าโดยญาติผู้ให้กำเนิด
หากพวกนางพูดได้ นั่นคงเป็นเสียงที่โกรธแค้นที่สุดในโลกนี้
—"พวกเจ้าทอดทิ้งกันได้ยังไงให้มันเป็นเรื่องธรรมดาขนาดนั้น?"
การทอดทิ้งก็คือการทอดทิ้ง ไม่ควรมีข้ออ้างใดๆ ทั้งสิ้น
เพราะไม่มีข้ออ้างใดๆ สามารถเป็นข้อแก้ตัวให้กับอาชญากรรมได้
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้นข้างหูของหลี่เฉียง เหล่าซากทารกก็งุนงง และในชั่วพริบตานั้น รูม่านตาของหลี่เฉียงก็หดตัวลงทันที
นี่ใครเป็นคนพูด? ไม่มีใครเลยไม่ใช่หรือ!
แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง มีมีดผ่าตัดเล่มหนึ่งมาจ่อที่คอของเขา หลีอู้ปรากฏกายขึ้นด้านหลังด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นเยียบ
เพียงแค่กดลงไปเบาๆ มีดผ่าตัดของหลีอู้ก็สามารถแทงทะลุลำคอของชายคนนั้นได้ในทันที