หลังจากฟังคำพูดเหล่านี้ สิ่งที่หลีอู้คาดเดามานานก็ได้คำตอบในที่สุด
"พวกเจ้า คือฝูงแกะดำพวกนั้นจริง ๆ ด้วย"
หลี่ฮุ่ยหลานยังคงแสดงสีหน้าประหลาดใจและไม่ยินยอมอยู่บ้าง นางหัวเราะแห้งสองครั้ง "ดูเหมือนเจ้าจะรู้ทุกอย่างแล้ว"
หลีอู้สงบนิ่งเกินไป
ยามค่ำคืนในหมู่บ้านไร้ผู้คน ถูกฝูงแกะดำยึดครอง
แต่ยามกลางวันกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
แกะดำจำนวนมากมายเช่นนั้น จะหายไปจนหมดได้อย่างไร? เมื่อรวมกับสีหน้าที่เหมือนมนุษย์เกินไปของพวกมัน
หลีอู้คิดมาตลอดว่าแกะดำเกิดจากคนที่แปลงกายมาหรือไม่ เพียงแต่ไม่มีหลักฐานยืนยัน
จนกระทั่งหลี่ฮุ่ยหลานเอ่ยปากว่านางฆ่าลูกชายของนาง นางจึงแน่ใจ
แกะดำตัวที่ขโมยกระดิ่งของเสี่ยวเสี่ยว สิ่งมีชีวิตเดียวที่นางฆ่าในงานเก็บเกี่ยวครั้งนี้ คือลูกชายของหลี่ฮุ่ยหลาน เป็นคน
ดังนั้น ในคู่มือจึงย้ำว่า อย่าทำร้าย "แกะ" แม้แต่ตัวเดียว
เพราะแกะที่นี่ ล้วนกลายร่างมาจากคน!
ชาวบ้านจะรู้ว่าเจ้าฆ่าใคร และความแค้นจะเร่งเร้าให้ชาวบ้านสังหารคนผู้นั้น
คนอื่น ๆ ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าในเวลานี้
"ถ้าแกะคือคน แล้วการดื่มน้ำแกงแกะก็เท่ากับ—"
หลังจากตระหนักถึงจุดนี้ ฮวาจือก็อาเจียนออกมาทันที
แม้นางจะอาเจียนออกไปมากแล้วก่อนหน้านี้ แต่เมื่อรู้ความจริงนี้ ร่างกายก็ตอบสนองด้วยการขย้อนออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"ใช่แล้ว น้ำแกงแกะ... ที่พวกเจ้าดื่มกินกันนั้นคือเนื้อเลือดของเด็ก ๆ ที่ตายอยู่ที่นี่!" หลี่ฮุ่ยหลานหัวเราะเย็นชา นางเงยหน้ามองหลีอู้ "พวกเจ้าก็มีบาปหนักเช่นกัน"