เมื่อความเคลื่อนไหวใต้ดินเงียบสงัด ผู้คนที่เฝ้ารออยู่เบื้องบนก็เริ่มลงมือ พวกเขาติดแผ่นยันต์บนตัวอย่างระมัดระวัง—ยันต์ที่สามารถป้องกันไม่ให้ซากทารกเข้าใกล้ได้
ระหว่างลงมา หลี่เฉียงยังคงบ่นงึมงำตำหนิหลี่ฮุ่ยหลานไม่เลิก: "อีนี่เอ๊ย ปล่อยไว้เดี๋ยวมันก็ตาย หรือไม่ก็โดนจับไปเป็นเจ้าสาว แกดันไปปล่อยพวกผีบ้าพวกนั้นออกมา หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ"
หลี่ฮุ่ยหลานเงียบ ในเมื่อนางทำสิ่งที่ต้องการสำเร็จแล้ว หลี่เฉียงจะพูดเช่นไรก็ช่าง
ตรงช่องทางลง หลี่เฉียงมองสำรวจด้านล่าง: "ทำไมไม่เห็นเงาพวกนางเลย?"
หลี่ฮุ่ยหลานหัวเราะเย็น: "สงสัยถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก"
หลี่เฉียง: "พวกผีพวกนั้นก็ไม่อยู่"
เมื่อได้ยินว่าซากทารกหายไป หลี่ฮุ่ยหลานเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดี นางก้มมองตรงปากทางลง พบว่าจริงอย่างว่า
"เป็นไปได้อย่างไร?" สมองของนางว่างเปล่า
หลี่เฉียงจึงเดือดดาล: "เกิดเรื่องแล้ว"
ชายคนนั้นระเบิดอารมณ์โกรธอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ตามหลัก หลังจากคลายผนึกแล้ว พวกผีสางพวกนั้นไม่น่าจะหวนกลับโดยง่าย ต้องรอให้ถึงวันบวงสรวงเทพถึงจะบังคับกดพวกนางกลับใต้แม่น้ำได้อีกครั้ง
ก็เพราะยุ่งยากเกินไปนี่เอง หลี่เฉียงจึงเห็นว่าหลี่ฮุ่ยหลานทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
แต่นางคือเมียที่ใช้ชีวิตกันมา ปกติก็เชื่อฟัง ไม่วุ่นวายเหมือนหญิงอื่น เขาก็เลยทำเป็นมองข้ามไป
ทว่าตอนนี้เกิดเรื่องยุ่งขึ้นชัด ๆ ไม่เพียงคนนอกหายไป แม้แต่ปีศาจจากแม่น้ำฝังทารกก็หายตาม ปัญหานี้หากผู้ใหญ่บ้านรู้เข้า เขาคงไม่พ้นถูกลงโทษ