ฟ้าผ่าทำให้ระบบไฟฟ้าล่ม ในห้องกลับมีแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง
ภายใต้แสงที่กะพริบถี่ ร่างของหลีอู้และอีกคนที่วิ่งหลบหนีก็ดูคล้ายภูตผี เมื่อครู่ยังอยู่ทางนั้น พริบตาถัดมาก็ย้ายไปอีกที่หนึ่ง
ชั้นสองทั้งหมดนั้นซับซ้อนราวกับเขาวงกต ทุกครั้งที่แสงฟ้าแลบ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนแปลงไป เด็กสาวที่ก้าวออกมาจากกล่อง ด้วยจำนวนครั้งของแสงที่เพิ่มขึ้น พวกเธอก็ยิ่งปรากฏอยู่หน้าประตูบานต่างๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
ร่างที่บิดเบี้ยวราวกับกิ่งไม้ประหลาดแต่เดิมนั้น บัดนี้ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นรวมตัวกัน ภายใต้เงามืดและแสงฟ้าผ่า ดูประหนึ่งต้นไม้ที่เต็มไปด้วยผลไม้ขนาดยักษ์ กิ่งก้านงอกงามอย่างบ้าคลั่ง
เหล่าผลไม้อ้าปาก ฟันของพวกเธอกร่อนหลุดร่วงเพราะไม่ได้พบเจอแสงแดดมานาน เสียง "กรอบแกรบ" นั้นไม่รู้ว่าเป็นเสียงย่ำพื้นหรือเสียงพึมพำอะไรบางอย่าง
พวกเธอ รวมไปถึงดวงตาบนผนังและพื้น จะสะท้อนแสงเยือกเย็นออกมาทุกครั้งที่มีแสงฟ้าแลบ ส่องมาจากทุกทิศทาง คล้ายจะทะลวงร่างผู้คนเข้าไป ทำให้รู้สึกหนาวสันหลังวาบ
แม้แต่เฉินซีที่ผ่านพ้นมาหนึ่งคืนและคิดว่าสภาพจิตใจของตนแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด ทั้งร่างเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"พวกเราไม่มีทางหนีแล้ว... พวกเธอปิดทางไว้หมดแล้ว"
ความตายนั้นมีมากมายหลายรูปแบบ แต่ละแบบล้วนเจ็บปวดแสนสาหัส
แต่หากให้เขาเลือกวิธีตายที่ทุกข์ทรมานที่สุดในตอนนี้ เขาคงเลือกที่จะรอความตายอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขาถูกบีบจนไปอยู่ที่มุมห้อง ไม่รู้ว่าบนชั้นสองมีเด็กสาวที่ซ่อนอยู่ในกล่องมากเท่าไหร่ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางถอยอีกแล้ว