ใต้ร่างของหลีอู้ เด็กสาวผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ที่ถูกเหยียบหัก นอนแน่นิ่งบนพื้นไม่ไหวติง
เธอถูกทับจนตายทั้งเป็น ซึ่งก็คือคนที่เฉินซีจับเป็นตัวประกันเมื่อครู่
ตามข้อห้ามแห่งความตายที่พวกเธอคาดการณ์ไว้ หากแอนนาได้รับบาดเจ็บ ก็ต้องมีคนตายไปพร้อมกับเธอด้วย
หลีอู้ใช้ดวงตาแห่งการสอดส่องค่อย ๆ มองไปยังเฉินซีที่อยู่ด้านหลัง ในฐานะผู้สังหาร เฉินซีกลับไม่มีตราแห่งข้อห้ามแห่งความตาย
จากนั้นเธอจึงใช้ดวงตาแห่งการสอดส่องมองตัวเอง
บนใบหน้าของเธอ ปรากฏตรา "ดวงตา" เลือนรางจาง ๆ
นั่นคือข้อห้ามแห่งความตาย
ชั่วขณะนั้น สมองของหลีอู้หมุนติ้ว
เป็นไปได้อย่างไร? ตราแห่งข้อห้ามแห่งความตายไม่ได้อยู่ที่ผู้สังหาร แต่อยู่ที่เธอ?
นี่มันเรื่องอะไร? แล้วเธอไปละเมิดข้อห้ามตั้งแต่เมื่อไหร่?
ความสงสัยพรั่งพรูท่วมท้น หลีอู้คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก
ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะเย็นเยียบก็ดังมาจากด้านหลัง: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"
"ในที่สุดสีหน้าของเธอก็แสดงความหวาดกลัวออกมาเสียที ที่แท้เธอก็รู้จักกลัวเป็นเหมือนกันหรอกนะ? เป็นเพราะรู้ตัว... ว่าตัวเองกำลังจะตายงั้นสิ?"
ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ทางเดินดังก้องไปด้วยเสียงของผู้ชาย เสียงนั้นบาดลึกราวกับข้ามมาอีกมิติ
เฉินซีประหลาดใจ: "หวังหมิง? นาย... นายไม่เป็นไร? ที่นายพูดหมายความว่ายังไง ใครจะตาย?"