“แพะก็ควรกลับขึ้นภูเขา”
“ฉันก็เลยกลับขึ้นภูเขา”
“ไม่มีใครบังคับให้ฉันกลับ ไม่มีใครตามฉันกลับ ฉันเดินกลับมาเอง… ตอนที่ฉันกลับมา ฉันก็คิดว่า แล้วชีวิตฉันจะเอายังไงต่อ”
หลี่ฮุ่ยหลานกำลังร้องไห้ เธอจะไม่รู้หรือว่าเธอกำลังเผชิญกับอะไร เธอจะไม่รู้หรือว่าทั้งหมดนี้มันผิด
แต่จิตใจคนมันซับซ้อน อ่อนแอ มนุษย์เป็นสัตว์สังคม เหมือนแกะ
คนเราใช้ชีวิตในสังคมต้องการการยอมรับ ต้องการคำชม ต้องการความภาคภูมิ ต้องการชื่อเสียงดีๆ ต้องการชีวิตที่เล่าให้ใครฟังได้
แต่ชีวิตเธอพังเพราะเหตุการณ์ครั้งหนึ่ง… มันพังจริงๆ!
แต่เธอคิดแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้!
“คนกับแกะมันก็ไม่เหมือนกัน แกะแค่ต้องเรียนรู้การกินหญ้า แต่คนยังต้องการการยอมรับจากผู้อื่น ฉันยิ่งคิดว่าชีวิตฉันพังแล้ว ชีวิตฉันก็ยิ่งพัง แม้ว่ามันจะพังจริงๆ ฉันก็พูดถึงมันในทางที่ไม่ดีไม่ได้!”
“ฉันไม่กล้าตาย ฉันกลัวตาย! แต่ฉันจะพิสูจน์ตัวเอง พิสูจน์ว่าฉันยังมีคุณค่าในฐานะคนได้ยังไง”
“วันที่ฉันกลับมาที่หมู่บ้าน หลี่เฉียงไม่ได้ตีไม่ได้ด่า แค่ทำอาหารให้ฉันหนึ่งมื้ออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน และหลังจากกินข้าวมื้อนั้น ฉันก็กลายเป็นแกะในหมู่บ้านนี้”
“ฉันไม่มีชื่อของตัวเอง ไม่มีชีวิตของตัวเอง เหมือนที่เขาว่า ฉันทำงาน ตรากตรำไม่เคยปริปาก ออกลูกให้เขา และเพื่อเขาฆ่าลูกสาวตัวเอง ฉันเต็มใจหรือ”