ไม่ว่าหลีอู้จะมีเหตุผลอะไรก็ตาม แต่การที่เธอไม่ได้หัวเราะเยาะรูปลักษณ์ของพี่สาว ทำให้เหอเจี่ยนรู้สึกดีกับเธอมาก
หลีอู้: "เธอยอมรับการ[ศัลยกรรม]?"
เหอเจี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า: "ใช่ เธอยอมรับการ[ศัลยกรรม] แถมทุกคนในเมืองนี้ก็ยอมรับการ[ศัลยกรรม]ด้วย"
หลีอู้ประหลาดใจ: "ทุกคนในเมือง?"
เหอเจี่ยนยิ้มอย่างหมดแรง: "ตกใจใช่ไหม? แต่ความจริงก็เป็นแบบนั้น เมืองนี้ถูกสาป คนที่มีหน้าตาปกติแบบฉันมีน้อยมาก เป็นพวกโชคดี ส่วนใหญ่ก็เป็นเหมือนพี่สาว"
"ตอนที่ทุกคนอยู่ในเมือง ไม่มีใครสนใจหน้าตาของใคร แต่ถ้าก้าวออกจากเมืองไปล่ะ?"
"พอออกจากเมือง เราก็เป็นตัวประหลาด"
คำพูดนี้ช่างน่าเวทนา และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เธอก้มหน้า สายตามืดหม่นลง "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอบ้าง แต่ตั้งแต่วันที่ฉันกลับมาที่เมืองนี้ ทุกคนก็กลายเป็นคนงามระดับต้น ๆ"
"แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็พบว่าพวกเธอไม่เลือดออกอีกต่อไป ไม่กลัวความเจ็บปวด"
"พี่สาวบอกฉันว่า เมืองนี้ต้องการฉัน ให้ฉันมาเป็นหมอที่โรงพยาบาลศัลยกรรมนี้ เธอบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องเรียนวิชาแพทย์ ความสามารถในการปั้นของฉันคือวิชาแพทย์ที่ดีที่สุด"
"จนกระทั่งฉันได้ผ่าตัดจริงด้วยมือตัวเอง ถึงได้รู้ว่าคำพูดของพี่สาวหมายความว่าอะไร..."
พูดถึงตรงนี้ ดูเหมือนเธอจะนึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่างขึ้นมา ความกลัวพุ่งเข้าสู่ดวงตาของเธออย่างรวดเร็ว "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอบ้าง รู้แค่ว่าพวกเธอผ่าน[พิธีชำระล้าง]มาแล้ว"