คำพูดของหลีอู้ทำให้สีหน้าของหญิงสาวซีดเผือด เธอถึงกับเครียดจนไม่กล้าขยับตัว ได้แต่มองหลีอู้ด้วยแววตาเหลือเชื่อ
“ถ้าไม่พูดก็ถือว่าเงียบแปลว่ายอมรับแล้วกัน แน่นอน ถึงเธอจะเถียงก็ไม่มีประโยชน์” หลีอู้หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ข้างตัวขึ้นมาอย่างสะเปะสะปะ บนนั้นเต็มไปด้วยตัวหนังสือ “หมอไม่เคยเขียนตัวบรรจง”
“หา?” ผู้หญิงที่กำลังเครียดแทบตายถึงกับหลุดปาก “คุณเดาจากเรื่องนี้เนี่ยนะ?”
หลีอู้พยักหน้าอย่างอย่างที่ควรจะเป็น: “ใช่ เธอเคยเห็นหมอโรงพยาบาลที่ไหนเขียนหนังสือสวยแบบนี้รึเปล่า?”
หญิงสาวเงียบไป: “……”
ก็จริง ลายมือหมอแต่ละคนหวัดอ่านยากกว่าเพื่อน นอกจากตัวหมอเองหรือเพื่อนร่วมอาชีพ ไม่มีใครอ่านออกเลย
นึกไม่ถึงว่าที่เธอถูกจับได้ในพริบตา เป็นเพราะเขียนหนังสือสวยเกินไป?
เหลวไหล!
หลีอู้นั่งลงบนเก้าอี้ตามสบาย หญิงสาวยังไม่ตายใจอยากกดปุ่มต่อ แต่ถูกหลีอู้ปรามไว้ด้วยประโยคเดียว
“ถ้าเธอขยับอีกที ฉันรับประกันว่าเสียงกรีดร้องของเธอจะดังกว่าเสียงสัญญาณเตือนภัยแน่”
หญิงสาวค่อยๆ ดึงมือกลับ ใจสับสนอย่างหนัก
เธอมาอยู่โรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งนี้ก็หลายวันเหมือนกัน เพิ่งเคยเจอคนที่กล้าบุกเข้ามาข่มขู่เธอ
แล้วที่สำคัญ เธอดันกลัวซะด้วย
หลีอู้พลิกแฟ้มประวัติคนไข้บนโต๊ะดูตามอารมณ์ ด้านบนเขียนข้อมูลต่างๆ มากมาย แต่กลับไม่มีรูปถ่ายเลยสักคน
จดจำเบาะแสบางอย่างไว้คร่าวๆ หลีอู้ก็หันความสนใจกลับมาที่หมอสาว “ถามอะไรหน่อย ถ้าตอบดีฉันจะปล่อยเธอไป”