บนจอภาพ ฮวาจือก็ถูกคล้องเชือกไว้ที่คอเช่นกัน และในชั่วพริบตานั้น ฮวาจือก็ใช้[นักสืบใหญ่หนูน้อย]เรียกหนูน้อยกลุ่มหนึ่งออกมา หนูน้อยหลายตัวคลานขึ้นไปบนตัวเธอ ช่วยกันกัดเชือกจนขาด
“เคร้ง——!”
ร่างที่ลอยคว้างของเธอกระแทกลงบนคีย์เปียโน ภาพนี้ทำให้นักเรียนทุกคนคาดไม่ถึง
การลงโทษยังคงดำเนินต่อไป มือยักษ์ข้างหนึ่งยื่นออกมาจับศีรษะของเธอ
ฮวาจือหลับตาแน่น วิ่งไปข้างหน้าตามคีย์เปียโนอย่างไม่คิดชีวิต
หนูน้อยที่อยู่ข้างหลังรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อร่างเป็นกำแพงหนึ่งที่ขวางอยู่เบื้องหลังของฮวาจือ กำแพงหนูสีดำสนิทแปรเปลี่ยนรูปร่างไปตามการเคลื่อนไหวของเหล่าหนู สุดท้ายกลายเป็น “เลื่อยไฟฟ้า” เล่มหนึ่ง
เลื่อยไฟฟ้าหนูโจมตีใส่มือยักษ์นั่น ตัดนิ้วของอีกฝ่ายขาดไปหนึ่งนิ้วอย่างแรง
“บ้าจริง——”
เสียงอุทานดังระงม แทบไม่เชื่อสายตา
วินาทีต่อมา มือยักษ์ก็เดือดดาล ง้างหมัดทุบลงไปโดยตรง
ชั่วพริบตา เลือดไหลนองราวแม่น้ำ ย้อมคีย์ขาวดำบนเปียโนกลายเป็นสีแดง
มีเพียง[ที่กำบังสมบูรณ์]ที่ประกอบขึ้นจากแสงสีขาวนับไม่ถ้วนเท่านั้นที่ยังคงอยู่ดี
แต่หลังจากผ่านไปห้าวินาที [ที่กำบังสมบูรณ์]ก็สลายไป หนูดำที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้ากระโจนเข้าโจมตีมือยักษ์ ทะลวงฝ่ามือของมือยักษ์นั้น
ฮวาจือมีเลือดพุ่งออกจากจมูกและมุมปาก
หลังจากผ่านหมู่บ้านอัยหยาง เธอค่อยๆ สร้างความต้านทานต่อผลสะท้อนของ[อาวุธวิญญาณ] ตอนนี้ความสามารถในการต้านทานผลสะท้อนไม่ด้อยไปกว่าหลีอู้เลยด้วยซ้ำ