สิ้นเสียง ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด
[นักเรียนดีเด่น]สามารถสละตนเองเพื่อแลกกับ[หมาตัวน้อย]ได้ แต่ที่โรงเรียนมัธยมคะแนนเต็ม ไม่เคยมี[นักเรียนดีเด่น]คนไหนทำเช่นนั้น
ก็ใครจะโง่ขนาดสละสถานะอภิสิทธิ์อันสูงส่งของตน เพื่อปกป้อง[หมาตัวน้อย]กันเล่า?
[หมาตัวน้อย]ผลการเรียนย่ำแย่ เป็นคนไม่ผ่านเกณฑ์ เป็นคนไร้อนาคต ถึงตายไปก็สมควรแล้ว
ทุกคนจับจ้องมองไปยังจุดเดียวกันทันที คิดในใจว่า[นักเรียนดีเด่น]คนไหนช่างโง่เง่า ถึงกับยอมลดตัวลงไปเป็น[หมาตัวน้อย]
และสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงอย่างที่สุดก็คือ... คนที่พูดคำนี้ออกมาคือหลิวเหวิน!
สมาชิกคนสำคัญของสภาสิทธิพิเศษหลายคนที่อยู่ข้างหลังเขา ต่างก็หยิบ[บัตรนักเรียน]ออกมาพร้อมกัน
ไม่ใช่แล้ว—
"มี... มีสภาสิทธิพิเศษสองกลุ่ม?!"
นี่ทำให้หลิวเหวินและ[นักเรียนดีเด่น]คนอื่นๆ ตั้งตัวไม่ทัน รีบอธิบายว่า "พว... พวกนั้นเป็นตัวปลอม!"
"ตัวปลอม?" หลีอู้เดินออกมาอย่างเงียบๆ ชี้ไปที่[ปลอกแขนสภาสิทธิพิเศษ]ของตน แล้วชี้ไปที่หลิวเหวินและพวก "ถ้าพวกเขาเป็นตัวปลอม แล้วทำไมปลอกแขนกับบัตรนักเรียนถึงไม่อยู่ที่พวกคุณ?"
ตอนนี้เองที่สมาชิก[สภาสิทธิพิเศษ]ต่างพากันก้มมอง ถึงได้รู้สึกตัวว่า[บัตรนักเรียน]และปลอกแขนของตัวเองถูกขโมยไปแล้ว
เมื่อไหร่กัน?!
แล้วคนพวกนี้เป็นใคร?
แน่นอนว่าพวกเขาคิดจนหัวแตกก็คิดไม่ออก ว่าความสนใจทั้งหมดเมื่อครู่จดจ่ออยู่กับจอขนาดใหญ่ของตัวเอง แล้วจะไปรู้ตัวได้อย่างไรว่าของพวกนี้ถูกขโมยไป?
อีกอย่าง ตาน้อยที่ขโมย[บัตรนักเรียน]และปลอกแขนไปนั้น เมื่อครู่ถูก[ล่องหน]