ยามราตรี เมื่อเดินออกจากหมู่บ้านหลัง ก็พอจะเห็นดวงจันทร์รำไร แม้ถูกหมอกหนาบดบัง ก็ยังเพิ่มความรู้สึกปลอดภัยในใจผู้คนได้ไม่น้อย
หลีอู้ ปู้ปู้ และเสี่ยวเสี่ยวกลับไปดูที่โรงเตี๊ยม หลังจากพบว่าไร้ผู้คน ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสีเข้มที่เหมาะแก่การเคลื่อนไหวในยามวิกาล แล้วแฝงตัวไปในหมู่บ้านหน้า
ต่างจากหมู่บ้านหน้าที่เคยเห็น ราวกับเพราะวันบวงสรวงเทพใกล้มาถึง ทุกที่จึงประดับโคมไฟและแพรสี หน้าต่างประตูทุกบ้านติดอักษร "ซี่" แดง
ทุกอย่างเป็นดังที่หลีอู้คาด พวกเขาไม่รีบร้อนฆ่าเชลย แต่ต้องการเจ้าสาวจำนวนพอเป็นเครื่องสังเวย
ทุกคนกำลังเตรียมการสำหรับวันบวงสรวงเทพ
ตามที่ปู้ปู้เล่า มีพนักงานเกือบครึ่งหนึ่งเลือกอยู่ในหมู่บ้านหน้าต่อ เพราะหวาดกลัวอันตรายของหมู่บ้านหลัง การออกแรงทำงานเช่นนี้หาใช่เรื่องแปลก พนักงานส่วนใหญ่ก็ทำเช่นนี้
แม้คนที่ได้เป็นพนักงานจะล้วนมีดีในตัว ท่ามกลางสุดยอดฝีมือก็ยังมีพวกที่รั้งท้าย
ยังไงก็ไม่ได้ต้องการความก้าวหน้า ไม่ต้องการลำดับหรือรางวัลพิเศษ แค่เอาตัวรอดในงานจนถึงวันที่หมดสัญญาก็นับว่าทำงานเสร็จ ได้ค่าจ้างพื้นฐาน
แต่น่าเสียดาย ครั้งนี้พวกเขาประเมินผิด