คนตรงหน้าดูเหมือนจะรอคอยทุกคนอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว นางเป็นฝ่ายเปิดประตูออกมาเอง
เป็นผู้หญิง สูงประมาณเมตรห้าสิบ อายุค่อนข้างมาก หลังค่อม เนื้อตัวมอมแมม ห่อหุ้มร่างกายมิดชิด
ดวงตาของนาง ใครได้มองก็ต้องพบความผิดปกติในทันที
เป็นดวงตารูปตัดขวาง ไม่ต่างจากนัยน์ตาของฝูงแพะในหมู่บ้านเลย
ยามที่ดวงตาคู่นี้อยู่บนตัวแพะ แม้ผู้คนจะชิน แต่การสบตากันนาน ๆ ก็ยังรู้สึกอึดอัดประหลาดใจ
แต่ตอนนี้ ดวงตาประหลาดคู่นี้มาอยู่บนใบหน้าคน ไม่สิ... นี่มันควรนับว่าเป็นใบหน้าคนได้หรือเปล่า?
นอกจากดวงตาแล้ว ใบหน้าของคนผู้นี้ยังมีลักษณะของแกะอีกมากมาย แถมยังมีขนอ่อนสีขาวอีกด้วย หากมิใช่เพราะคนผู้นี้ยังคงยืนและเดินด้วยสองขาหลังตรงตามแบบมนุษย์ ใครเห็นก็คงคิดว่านางเป็นอสุรกายแกะ
ยายแก่ยกมือขึ้นบังหน้าตัวเองครู่หนึ่ง "ทำให้พวกเจ้าตกใจหรือ?"
หลีอู้กลับยอมรับได้ดีทีเดียว เรื่องนี้เทียบกับอย่างอื่นก็ดีกว่าเยอะเลย เสี่ยวเสี่ยวเองก็ดูเหม่อลอย ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกมากเกินไป
"ไม่เป็นไร" หลีอู้พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อพบว่าใบหน้าของหลีอู้นั้นไม่มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ยายแก่ก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
เช่นเดียวกับปู้ปู้ หลีอู้ก็เป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่เห็นสภาพของนางแล้วไม่แสดงสีหน้าตื่นตระหนก แถมยังหน้าตาเฉย
ปู้ปู้ยังเด็ก อาจจะมีความรู้สามัญไม่พอ แต่หลีอู้เป็นผู้ใหญ่ปกติ นางต้องเข้าใจแน่