ฮวาจือรู้สึกถึงความเจ็บปวดทั่วร่างก่อน จากนั้นจึงตระหนักว่าตนเองดูเหมือนจะยังไม่ตาย
ทุกตารางนิ้วของร่างกายราวกับถูกทุบแหลกจากภายในสู่ภายนอก กระทั่งรู้สึกได้ถึงกระดูกที่เคลื่อนจนแทงทะลุเนื้อหนัง ในชั่วขณะที่ฟื้นคืนสติ ความเจ็บปวดรุนแรงนี้มากพอจะทำให้นางลืมหายใจ เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายทั่วแผ่นหลัง
เหงื่อเย็นชื้นเกาะกุมร่าง ดวงตาของนางคล้ายถูกปิดบัง มองไม่เห็นสิ่งใด การกัดกร่อนของอาวุธวิญญาณก็กำลังกัดกินจิตวิญญาณของนาง
"เจ็บเหลือเกิน..."
ยามอารมณ์พลุ่งพล่าน ร่างกายจะลืมความเจ็บปวดชั่วขณะ แต่เมื่ออารมณ์ค่อย ๆ สงบลง ความทุกข์ทรมานที่เคยถูกละเลยก็จะหวนคืนกลับมาอย่างสาสม
น้ำตาจวนจะรินไหล แต่พอรู้ตัวว่าตนอาจอยู่ในรังของศัตรู ก็ไม่กล้าหลั่ง ฝืนกลั้นไว้อย่างยากเย็น
ศัตรูไม่สงสารน้ำตา มีเพียงผู้ที่รักเจ้าเท่านั้นที่จะ
การร่ำไห้อ่อนแอต่อหน้าศัตรู ย่อมนำมาซึ่งผลลัพธ์อันโหดร้ายยิ่งกว่า
นางต้องรีบหาให้รู้ว่าตนอยู่ในสภาพเช่นไร ดีที่สุดคือแจ้งให้พี่อู้รู้ว่านางยังมีชีวิต และอยู่ที่ไหน
นางสงบใจลง รับรู้อย่างคร่าว ๆ
หนึ่ง ตอนนี้มือนาง เท้า และลำคอถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน เพียงแค่ขยับนิดก็ได้ยินเสียงโซ่กระทบกริ๊ง และไม่สามารถใช้อาวุธวิญญาณได้ตามปกติ
สอง ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ปิดทึบ มืดชื้น ไร้แสงใด ๆ มองไม่เห็นแม้นิ้วมือตน แถมยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นของเสียเน่าเหม็นรุนแรง แทบจะอบอวลติดตัวผู้คน