“ฮะ……เฮ้อ……ฮะ……”
“หนาวจัง……หนาวจัง……”
เด็กสาวครวญครางด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจของเธอแผ่วเบายิ่งนัก
พื้นนั้นแห้งสนิท เลือดที่หยดลงมาถูกดูดซับจนหมดสิ้นในพริบตา พลางส่งเสียงอิ่มเอมราวกับมีชีวิต
ใช่แล้ว มีชีวิต
พื้นที่แห่งนี้ไม่ได้เย็นเฉียบ ตรงกันข้ามกลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก มันโอบล้อมตัวตนของเราไว้ทั้งหมด เกิดเป็นความรู้สึกปลอดภัยอย่างยากจะอธิบาย
ความมืดนั้นดำสนิทจริง ๆ ราวกับห้องกว้างใหญ่ที่ยืดขยายออกไปไม่รู้จบ
ส่วนต้นตอของเลือดนั้นคืออ่างอาบน้ำขนาดมหึมา ในอ่างเต็มไปด้วยเลือดสด และในเลือดนั้นก็มีเด็ก ๆ นอนแช่อยู่มากมาย
พวกเขาทรมาน ราวกับติดอยู่ในห้วงความฝันไม่อาจตื่นขึ้น ข้าง ๆ คือโต๊ะผ่าตัดเรียงราย เครื่องมือหลากหลายชนิดที่หลีอู้คุ้นตาดี
หลีอู้พอจะเข้าใจว่า เหล่านี้คืออุปกรณ์ที่ต้องใช้ในการผ่าตัดเปิดช่องอก มีดผ่าตัดยังเปรอะคราบเลือด ส่วนเส้นเย็บแผลที่ใช้เย็บก็เช่นกัน
ส่วนเด็ก ๆ ที่แช่อยู่ในอ่างเลือดนั้น หัวใจของพวกเธอถูกเสียบด้วยท่อเล็ก ๆ ท่อนั้นจะคอยสูบส่งเลือดจากหัวใจออกมาไม่หยุด
เลือดพัดพาเอาความอบอุ่นในร่างกายของเด็ก ๆ ไป ดังนั้นพวกเธอจึงรู้สึกหนาวเหน็บไม่รู้จบ
พวกเธอสูญเสียสติระหว่างที่เสียเลือด จมดิ่งหายไป
พวกเธอค่อย ๆ ตายอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความฝันอันหอมหวาน
มีเพียงเด็กที่ยังรอดชีวิตเท่านั้นที่ยังคงพึมพำ:
“คุณซอเจะ... หนูไม่ได้ป่วย หนูอยากเจอแม่... หนูรู้นะ... หนูมีแม่”