หลีอู้ประหลาดใจ เงยหน้ามองรูปปั้นเทพีสุขภาพ
นี่มัน... เทพีสุขภาพกำลังส่งเบาะแสให้เธอ?
เลือดของเด็ก แต่ในถนนโลหิตทมิฬพวกเธอมองไม่เห็นเด็กสักคน แล้วจะเอาเลือดเด็กมาจากไหน?
ก่อนหน้านี้เธอกะจะขอจากเกอลี่มาศึกษา แต่ถูกซอเจะจับได้ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรกลับมา
หลีอู้หันไปทางตุ๊กตาที่อยู่รอบ ๆ: "พวกนายพอจะหาเลือดเด็กมาได้ไหม?"
ตุ๊กตาเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมาได้เพราะเลือดของเกอลี่ ถึงตอนนี้ความคิดนี้จะฟังดูเหลวไหลมาก แต่ก็ต้องพยายามค้นหาให้ทั่วทุกซอกทุกมุมเท่าที่ทำได้
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ตุ๊กตาต่างก็ประหลาดใจ และแสดงสีหน้าที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง
เจ้าหญิง: "ท่านต้องการเลือดของเกอลี่หรือ?"
หลีอู้: "เด็กคนไหนก็ได้"
ตุ๊กตาสามตัวมองหน้ากันไปมา สุดท้ายเจ้าหญิงก็ก้าวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว: "หากนี่คือสิ่งที่จำเป็นต้องทำเพื่อช่วยเกอลี่ โปรดให้ข้าเป็นผู้เสียสละเถอะ"
"ในปุยฝ้ายของเรามีเลือดของเกอลี่ซ่อนอยู่"
ทันทีที่เจ้าหญิงพูดจบ กบก็รีบคัดค้านอย่างใจร้อน
"ไม่ได้! ใช้ของข้าดีกว่า"
สิงโตยืนขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าเต็มไปด้วยความยุติธรรม: "ใช้ของข้าเถิด"
"ข้าเสียแขนไปข้างหนึ่งแล้ว ถ้ายังตามพวกเจ้าต่อไป ก็จะเป็นตัวถ่วง ถ้าจำเป็นต้องใช้เลือด ก็ขอให้ดูดเลือดจากร่างข้าเถอะ"
"ข้าคือตำรวจสิงโต ตำรวจมีหน้าที่ปกป้องทุกคน โปรดใช้เลือดของข้า นี่คือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด"