หลีอู้เงยหน้าขึ้น ซอเจะยังคงสวมหน้ากากอีกา เขาจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่วางตา ไปยังกลุ่มของหลีอู้และคนอื่นๆ
“น่ายินดีจริง ๆ ที่พวกคุณหาที่นี่จนพบ แต่ทุกอย่างควรจบลงแค่นี้ดีกว่า อย่ามีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีกเลยดีหรือ?คุณจะทำให้ผมรู้สึกลำบากใจมากเลยนะ คุณหลีอู้”
“ผมหาคนทำความสะอาด เพื่อให้ถนนโลหิตทมิฬสะอาดเรียบร้อย ไม่ใช่เพื่อให้พวกคุณมาเปลี่ยนแปลงที่นี่”
“ถนนโลหิตทมิฬคือยูโทเปียที่ผมสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยความสุขและความรื่นเริง ชาวเมืองทุกคนที่นี่ล้วนใช้ชีวิตที่ดีงามราวกับอยู่ในความฝัน”
“ดังนั้น... ได้โปรดไปเสียเถอะ”
ซอเจะพูดพลางยกไม้เท้าของเขาขึ้น และในจังหวะที่ยกขึ้น ไม้เท้าก็เปลี่ยนเป็นดาบปลายแหลมบาง
พื้นโดยรอบเริ่มสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง อาวุธวิญญาณของหลีอู้ก็ไม่สามารถใช้งานต่อได้อีก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รู้แก่ใจว่าตนเองไม่อาจต้านทานได้
เธอจะไม่ตาย แต่ก่อนหน้านั้นต้องหาทางส่งคนอื่น ๆ ทั้งหมดออกไปให้ได้
เสียดายที่ร่างนี้ไม่สามารถดำเนินการ [ความเป็นวิญญาณ] ต่อไปได้ มิฉะนั้นเธอจะใช้ [ความเป็นวิญญาณ] มารับมือได้อย่างแน่นอน
ตอนนี้ได้แต่ทำใจแข็งกล้ำแล้วเริ่มสั่นกระดิ่ง
แต่ถ้าสั่นกระดิ่งกดทับซอเจะ คนอื่น ๆ ก็จะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงเช่นกัน
หนทางอื่น ๆ ที่เหลือ มีเพียง [สมองปัญญา] และ [หมอกทมิฬ] แล้ว
หลีอู้ทำให้หมอกทมิฬปริมาณมหาศาลผุดขึ้นอย่างรวดเร็วรอบตัว ให้หมอกทมิฬปกคลุมสถานที่นี้โดยสิ้นเชิง บดบังวิสัยทัศน์ของซอเจะ แล้วผสานกับ [สมองปัญญา] เปิดใช้ [โดเมนจำลอง] ส่งผลกระทบต่อความเคลื่อนไหวของพื้นที่นี้