หลีอู้นั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง ไม่มีใครสนใจว่าพวกเธอจะ "นั่งลง" หรือไม่ ทันทีที่ได้รับข้อสอบ ทุกคนก็ก้มหน้าก้มตาทำของตัวเองอย่างพร้อมเพรียง
จดจ่ออย่างเต็มที่ บ้างถึงกับมือสั่นขณะจับปากกา ราวกับว่าหากทำข้อสอบนี้ได้ไม่ดี จะเกิดเรื่องเลวร้ายบางอย่างขึ้น จนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ภายในห้องเรียนนี้ หากไม่นับ[พนักงาน]แล้ว มีเพียงนักเรียนที่นั่งอยู่สองแถวหน้าเท่านั้นที่ดู "พิเศษ" อยู่บ้าง
อย่างน้อยก็ไม่ใช่หัวเกรียน แต่ผมด้านหน้าก็ไม่ยาวเกินคิ้วเช่นกัน
ส่วนอาจารย์ แซ่หวง เป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบต้น ๆ ผู้เคร่งขรึมและหัวโบราณ เวลาเดิน พวงกุญแจที่ห้อยข้างเอวก็กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ภายในห้องเรียนอันเงียบสนิทนี้ เสียงนั้นจึงแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
"ชิ มองไม่เข้าใจเลย"
"ข้อแรกเขียนยังไง"
เนี่ยเวยนั่งอยู่ทางซ้ายของหลีอู้ โต๊ะหมายเลข 49
เธอเพิ่งเอ่ยปาก อาจารย์ก็ตวาดจับได้ทันที: "พวกเธอไม่ได้อ่านคู่มือนักเรียนหรือไง หรือต้องให้ฉันเตือน"
ทันทีที่เสียงของเขาดังขึ้น เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก็ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
เห็นได้ชัดว่า "การเตือน" ของเขา ไม่ใช่เรื่องดีแน่
ในบทว่าด้วยการสอบของคู่มือนักเรียนระบุว่า:
[ห้ามกระซิบกระซาบ ลงโทษระดับสาม]
[ห้ามพูด ลงโทษระดับสาม]
[ห้ามเดินไปมา ลงโทษระดับสอง]
[ห้ามเปิดอ่านหนังสือหรือเอกสาร ลงโทษระดับสอง]
[ห้ามทุจริต ลงโทษระดับหนึ่ง]
ข้อห้ามแต่ละข้อ มีระดับการลงโทษแตกต่างกัน ส่วนว่าการลงโทษนั้นคืออะไร แค่ดูท่าทางของนักเรียนรอบ ๆ ก็รู้ว่าไม่ควรลองดีเป็นอันขาด