"นักเรียนใหม่สอบได้เจ็ดร้อยคะแนน ระดับ[นักเรียนดีเด่น]เนี่ยนะ?"
"สุดยอดเลย... เพิ่งเคยเห็นนักเรียนใหม่สอบครั้งแรกก็ทำคะแนนได้ขนาดนี้"
แววตาของเหล่านักเรียนมีทั้งอิจฉา ตกตะลึง ใฝ่ฝัน และยังมีความรู้สึกยากจะบรรยายบางอย่างเจืออยู่
อารมณ์มนุษย์นั้นซับซ้อน ต่อให้ทุกคนเข้าใจว่าคนเราย่อมแตกต่างกัน แต่เมื่อพบเจอเหตุการณ์บางอย่างก็อดเปรียบเทียบกับผู้อื่นไม่ได้
อย่าว่าแต่พวกนักเรียนที่เห็นคะแนนเป็นชีวิตจิตใจเลย แม้แต่[พนักงาน]อย่างเนี่ยเวยและชิวถงก็ยังรู้สึกใจลอย มองคะแนนเจ็ดร้อยอันเจิดจ้าของหลีอู้แล้วแน่นิ่งไปนาน
คะแนนเต็มเจ็ดร้อยห้าสิบ เธอได้เจ็ดร้อย โดยมีคณิตศาสตร์เต็มหนึ่งร้อยห้าสิบ
เหอฉุนยวี่อดถามไม่ได้ "คุณจบมหา'ลัยที่ไหน?"
หลีอู้บอกชื่อสถาบันการแพทย์แห่งหนึ่ง
เนี่ยเวยตกใจ "มหาวิทยาลัยเก้ากับห้าด้วยเหรอ? เก้ากับห้าเลยนะ!"
ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เห็นค่าของการศึกษา กระทั่งเคยมีช่วงหนึ่งที่เธอคลั่งไคล้อิจฉาคนที่ได้เข้ามหาวิทยาลัยอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ในสันดานคนประเทศนี้ก็ฝังแน่นเรื่องการบูชาการศึกษามาแต่เกิด
"แต่ตอนนั้นสภาพคุณคงไม่ค่อยดีใช่ไหม" ชิวถงรู้คะแนนของหลีอู้จากเหอฉุนยวี่แล้วก็ตกใจไม่แพ้กัน เห็นได้ชัดว่าเธอสืบประวัติหลีอู้มา และก็ไม่ได้คิดจะปิดบังการสืบนั้น
คำว่าสภาพไม่ดีน่ะเกรงใจเกินไปแล้ว พ่อแม่ของหลีอู้เสียชีวิตตั้งแต่เธออายุหกขวบ และเธอก็ไม่ได้ให้ใครอุปการะ เติบโตในสถานสงเคราะห์เด็กมาโดยตลอด ในสภาพเช่นนั้น เธอไม่เพียงส่งตัวเองเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แต่ยังเป็นมหาวิทยาลัยเก้ากับห้าชื่อดังอีก แทบเป็นเรื่องเหลือเชื่อ