หลีอู้สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตนกำลังหดเล็กลง เสื้อผ้าบนตัวก็หายไปพร้อมแสงสีขาว กลายเป็นชุดนักเรียนขาวดำเปื้อนคราบ ที่อกเสื้อป้ายโรงเรียนเขียนว่า “โรงเรียนมัธยมคะแนนเต็ม”
โลโก้เป็นรูปมือชูนิ้วชี้ทำท่า “1” เบื้องหลังเป็นเงาโรงเรียน
ส่วนแขนเสื้อด้านขวาของชุด ยังคงมีกลิ่นน้ำยาล้างจานกลิ่นส้มปนคราบสกปรกที่ซักเท่าไรก็ไม่หาย
หลีอู้เข้าใจในพริบตาว่าร่างกายของพวกเธอเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบไหน
[พนักงาน]คนอื่นรอบตัวก็เช่นกัน ร่างกายเปลี่ยนไปหลายรูปแบบ
เนี่ยเวยมีบาดแผลทั่วตัว ทำให้เธอขมวดคิ้ว
ชิวถงกับปู้ปู้สองคนที่อายุน้อย กลับดูสูงวัยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ขณะเดียวกัน หลีอู้ยังสังเกตเห็นบางอย่างที่สะดุดตาเป็นพิเศษ
เหอฉุนยวี่อยู่ข้างชิวถง
แต่… ในรายชื่อร้อยอันดับ ไม่มีชื่อเหอฉุนยวี่เลยนี่นา
เวินเหลียนอียังคงสภาพสมบูรณ์แบบที่สุด เพียงแต่เครื่องสำอางบนใบหน้าหายไป
หลันหลีกับฮวาจือเปลี่ยนไปไม่มาก แค่ดูอ่อนวัยลงเล็กน้อย
“อึก—” อวี๋ซีครางด้วยความเจ็บปวด ล้มลงกับพื้นทันที ในแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ขาของฉัน…”
ฉิวเยวี่ยพยุงเธอขึ้น ทุกคนล้วนงุนงง
“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”
หลีอู้เอ่ยเสียงเย็น “ร่างกายของพวกเรากลายเป็นสภาพตอนอายุสิบแปด”
“สิบแปด?” ปู้ปู้หน้าตาหล่อเหลาอยู่แล้ว เมื่ออายุสิบแปดก็ดูเป็นหนุ่มมัธยมหล่อเท่ ชัดเจน แม้แต่ตุ๊กตาหมีดำบนบ่าก็ดูสุขุมขึ้น
ปู้ปู้ก้มมองพื้น “ปู้ปู้สูงจังเลย”
ปู้ปู้ในวัยสิบแปด สูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเก้าเซนติเมตร
ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะความสงสัยของทุกคน