[ธิดาแห่งกาลเวลา]ของเวินเหลียนอีช่างมีประโยชน์จริง ๆ เพียงชั่วพริบตาก็พาทั้งสองคนหนีจากซอเจะมาถึงโบสถ์ได้
แม้ซอเจะจะตามมาได้ในเวลาเพียงอึดใจ แต่อึดใจนั้นก็คือเวลาอันมีค่า
โบสถ์ราวกับมีชีวิตขึ้นมา ทันทีที่รูปปั้นครึ่งตัวซึ่งเคยประดับอยู่ด้านข้างโบสถ์เห็นพวกเธอ มันก็ยื่นมือออกมาหมายจะฉุดรั้งพวกเธอไว้
หลีอู้ยกธนูอสูรขึ้นยิงไปสองดอกทันที รูปปั้นระเบิดกระจาย แต่ไม่นานก็ฟื้นคืนเนื้อหนังกลับมา
เวินเหลียนอีสบถออกมา: “บัดซบ นี่มันอะไรกันวะ แล้วเราจะลงไปใต้ดินยังไง ซอเจะกำลังตามมาแล้ว”
จุดยึดเวลาของเธอไม่สามารถพาไปยังสถานที่ที่ไม่เคยไปมาก่อนได้
ทันใดนั้นเอง พื้นก็เปิดเป็นรูโหว่
เวินเหลียนอีกับหลีอู้ร่วงหล่นลงไปอย่างรวดเร็ว
“หา?”
เวินเหลียนอีเตรียมใช้[ธิดาแห่งกาลเวลา]พาหลีอู้โดดออกไป แต่หลีอู้รีบจับไหล่เธอและส่ายหน้า เป็นสัญญาณให้มองลงไป
เมื่อมองลงไป ก็เห็นกลุ่มหนูมนุษย์ผอมหนังหุ้มกระดูก เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก และพวกหนูประหลาด
หลีอู้กล่าว: “นี่คือคนที่จะมารับพวกเรา”
เวินเหลียนอีเงียบไป ง่ายและสิ้นคิดขนาดนี้เลยหรือ?
พวกหนูมนุษย์ด้านล่างส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า “แหะ ๆ ๆ” อย่างน่าขนลุก
“พวกเจ้าก็โชคดีจริงที่ยังไม่ตาย ถึงสามารถทำให้พวกขยะอย่างพวกเรามอบความจริงใจให้ได้บ้าง หากช้ากว่านี้อีกนิดเดียวพวกเจ้าคงตายอยู่ที่นั่น”
“แต่……เมื่อเข้ามาในอาณาเขตของพวกเราแล้ว ก็ไม่ใช่พวกเจ้าจะสามารถตัดสินอะไรได้อีก”