ราชันย์หนูนั้นละโมบ แต่ก็รู้ดีถึงความสำคัญของข้อมูล
พวกนางต้องการ[ชีวิตนิรันดร์] ต้องการกลับเป็นคนปกติ ซึ่งทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับว่าถนนโลหิตทมิฬยังคงอยู่
หากถนนโลหิตทมิฬสูญสิ้น[ชีวิตนิรันดร์]ก็เป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน พวกนางจะถูกคุมขังในราตรีไร้สิ้นสุดและใต้ดินนี้ตลอดกาล เอาชีวิตรอดเยี่ยงหนูไปวันๆ
หลีอู้มองเวินเหลียนอี เวินเหลียนอีเผยยิ้มแล้วสาวเท้าก้าวออกไปอย่างไม่เกรงกลัว
"ราชันย์หนู เจ้าไม่ต้องระแวดระวังเกินไป จุดประสงค์ที่เราต้องการข้อมูลก็เช่นเดียวกับพวกเจ้า เพียงอยากใช้ชีวิตเป็นมนุษย์ปกติบนถนนโลหิตทมิฬนี้"
"เจ้าย่อมเข้าใจดี ใครๆ ก็โหยหา[ชีวิตนิรันดร์]แต่หากเราโค่นซอเจะไม่ได้ ช่วงชิงอำนาจปกครองถนนโลหิตทมิฬมาจากมือซอเจะไม่ได้ ต่อให้ได้รับ[ชีวิตนิรันดร์]ก็ต้องอยู่อย่างพึ่งพาคนอื่น"
"เจ้าจะรับรองได้หรือว่าซอเจะจะปฏิบัติต่อเราเสมือนชาวพื้นเมือง? เจ้าคิดว่าแค่ได้ชีวิตนิรันดร์ สลัดพ้นสถานะ[หนูมนุษย์]ก็เพียงพอแล้ว? ผู้นำไม่มีวันมองพวกเราเป็นพวกเดียวกัน ในสายตาเขา... โลหิตและวิญญาณของเรามีแต่ความโสมมตลอดกาล"
"เจ้าเข้าใจนะ[ชีวิตนิรันดร์]เป็นเพียงเครื่องชูรส แต่เมนูหลักอันโอชะนั้น คืออำนาจเสมอ"
"ต่อเมื่อกุมอำนาจไว้ในกำมือแน่นหนา เจ้าจึงจะควบคุมชีวิตและอิสรภาพของตนได้อย่างแท้จริง ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจข้อนี้"
คำพูดและการกระทำของเวินเหลียนอีเต็มไปด้วยความจริงใจและสิ่งล่อลวง ไร้ผู้ใดเคลือบแคลงความจริงแท้ของวาจานี้ และสำหรับ[หนูมนุษย์]ผู้ละโมบนั้น ยิ่งเปราะบางเมื่อเผชิญสิ่งยั่วยวน