“ยกมือขึ้น”
แขกออกคำสั่ง หลีอู้ทำตาม
เธอยกแขนขึ้นแล้ว แขกก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน นิ้วสอดประสานเข้ากับนิ้วทั้งห้าของหลีอู้แน่นหนา
ตอนนี้เองหลีอู้ถึงได้สังเกตว่า ไม่ใช่แค่ใบหน้าและร่างกาย แม้แต่มือของพวกเธอก็สวมถุงมือ
ตามหลักแล้ว แขกที่มาเสริมสวยเหล่านี้ไม่ก็เข้มงวดกับรูปลักษณ์ภายนอก หรือไม่ก็ไม่พอใจภาพลักษณ์ปัจจุบันของตน
แต่ไม่ว่าจะแบบไหน ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปกปิดร่างกายมิดชิดเช่นนี้
ขณะหลีอู้กำลังครุ่นคิด แขกตรงหน้าก็เริ่มลูบไล้ไปตามผิวหนังของเธอ ไล้ขึ้นไปทีละนิด
“ดูผิวขาวเนียนสดนี่สิ… ฝ่ามือนี้ แขนนี้ คอ… แล้วก็ใบหน้าสวย ๆ นี่”
มือทั้งสองของแขกเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าหลีอู้ แม้จะถูกผ้าพันแผลปิดบัง แต่หลีอู้ยังรู้สึกได้ถึงแววตาร้อนแรงของแขก
หลีอู้ไม่ได้สวยมาก ที่เด่นคือใบหน้าสะอาดหมดจด ผิวค่อนข้างขาว ผมยาวประบ่ามักรวบเป็นหางน้อย ๆ ด้วยหนังยางสีดำ สีหน้าที่ไม่ค่อยเปลี่ยนกลับกลายเป็นเสน่ห์ดึงดูดที่สุดของเธอ—ความลึกลับ
ตัวหลีอู้มีความรู้สึกลึกลับอยู่เสมอ ความลึกลับนี้ทำให้หลายคนเมื่อค้นพบเธอแล้วจะต้องหันมามองเป็นระยะ ๆ
เธอชินกับสายตาเหล่านั้นมานานแล้ว และไม่เคยเข้าใจเลยว่าตัวเองมีอะไรน่ามอง
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
แววตาของแขกทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรง ราวกับสัตว์ร้ายจ้องมองเธอเป็นเหยื่อ