หญิงสาวบอกว่าตนชื่อหลี่ฮุ่ยหลาน และเต็มใจพาหลีอู้กับพวกไปพักที่บ้าน พร้อมทั้งหาอะไรให้กินระหว่างทาง
ระหว่างทาง เฉินมั่วเอ๋อร์ใช้ [กุญแจจิตใจ] สร้างการเชื่อมต่อกับหลีอู้
เฉินมั่วเอ๋อร์: "คุณมองไม่ออกเชียวหรือว่าพวกนี้เจตนาไม่บริสุทธิ์"
หลีอู้: "ดูออกสิ ถึงต้องตามไปดูว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่ ไม่เข้าเสือหรือจะได้ลูกเสือ"
เฉินมั่วเอ๋อร์เงียบกริบในครั้งนี้
แต่...นี่ก็เป็นสไตล์ของหลีอู้จริงๆ นั่นแหละ
"คุณช่วยสร้างลิงก์จิตใจให้เสี่ยวเสี่ยวด้วยได้ไหม" หลีอู้ยังรู้สึกกังวลว่าทำไมคนอื่นถึงมองไม่เห็นเสี่ยวเสี่ยว
ใช่แล้ว นอกจากพวกเธอแล้ว คนอื่นมองไม่เห็นเลยสักคน
หล่อนเงยหน้าขึ้นกวาดตามองรอบๆ
จริงๆ แล้วหมู่บ้านหลังกับหมู่บ้านหน้าหน้าตาไม่ได้ต่างกันมาก ส่วนใหญ่เป็นกระท่อมไม้ มีบ้านกระเบื้องบ้างประปราย ชาวหมู่บ้านอัยหยางส่วนมากทำไร่ไถนาและเลี้ยงสัตว์เป็นหลัก
ตั้งแต่พวกเธอออกจากศาลบรรพชนเทพสามแพะจนถึงตอนนี้ก็หลายนาทีแล้ว ระหว่างทางพบเจอคนไม่น้อย ทั้งชายหญิง วัยชราและเด็ก เหมือนกับหมู่บ้านในชีวิตจริงที่พบเห็นได้ทั่วไป
บางคนมีท่าทีสุภาพอ่อนโยน บางคนหน้าเคร่งเครียด แต่เช้าตรู่ทั้งชายหญิงต่างหอบเครื่องมือเตรียมไปเลี้ยงสัตว์ หลายคนมีลูก บางคนลูกเพิ่งคลอดได้ไม่นาน หลังของผู้หญิงจึงมีสายคาดมัดเด็กไว้
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือธรรมเนียม...เดินมาตลอดทาง เด็กๆ ในหมู่บ้านที่เห็นล้วนแต่เป็นเด็กผู้ชาย?