เฉินมั่วเอ๋อร์ได้ยินก็มองออกไปนอกหน้าต่าง รุ่งอรุณมาถึงแล้ว หมู่บ้านหลังที่เดิมมืดมิดก็เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ผีร้ายและแกะดำทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับระเหยไปในอากาศ
หากไม่มีกระดูกมนุษย์นอนอยู่บนพื้น ใครก็คงคิดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน
"หายไปแล้ว..."
"หายไปหมดเลย" เฉินมั่วเอ๋อร์พึมพำ รู้สึกว่าทุกอย่างตรงหน้านั้นเหลือเชื่อเกินไป ทำให้ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรชั่วขณะ
หลีอู้ประเมินว่า "ดูท่าความน่าสะพรึงของหมู่บ้านหลังจะรวมตัวในตอนกลางคืน ช่วงกลางวันน่าจะปลอดภัยขึ้นบ้าง"
ปลอดภัยขึ้นบ้าง แต่ไม่มากนักหรอก
ทำงานที่ไหนจะปลอดภัย? เพียงแต่ตอนนี้ยังมีภัยแฝงที่ยังไม่เผยตัวออกมาเท่านั้น
กระดูกข้างนอกมีอยู่กองแล้วกองเล่า เฉินมั่วเอ๋อร์อดถามไม่ได้ว่า "เมื่อคืนมีคนตั้งมากมาย ไม่รู้ว่าจะรอดชีวิตสักกี่คน"
หลีอู้ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "คงตายหมดยกเว้นเราสองคน"
เฉินมั่วเอ๋อร์เงียบไป ในโลกแห่งม่านหมอก ชีวิตมนุษย์ช่างเปราะบาง
ความน่าสะพรึงของหมู่บ้านหลังยามค่ำคืนนั้นพวกนางได้ประจักษ์แล้ว ถึงแม้จะเก่งกาจอย่างหลีอู้ที่ดิ้นรนสุดชีวิต ก็ได้แต่หลบอยู่ในศาลบรรพชนเทพสามแพะเพื่อขอความคุ้มครองจากเทพสามแพะให้รอดชีวิตไปอย่างยากลำบาก
คนอื่นไม่ต้องพูดถึงการหลบเข้าไปในศาลบรรพชนเทพสามแพะหรอก อาจตายไปตั้งแต่ครึ่งทาง กลายเป็นอาหารของแกะดำและผีร้ายไปแล้วด้วยซ้ำ
เพียงแต่ว่า...