เมื่อเฉินมั่วเอ๋อร์ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าหลีอู้ที่งามเย็นชา เธอกำลังใช้มีดผ่าตัดกรีดไปมาต่อหน้าเฉินมั่วเอ๋อร์อย่างไร้อารมณ์
เฉินมั่วเอ๋อร์ตอนแรกก็งง จากนั้นก็—หลีอู้กรีดอะไรไปมา? ชักจะพิลึก
ตอนนั้นหลีอู้ก็สังเกตเห็นว่าเธอฟื้นแล้ว เหลือบมองมาแวบหนึ่ง “ตื่นแล้วเหรอ?”
“อืม เราไม่ได้ถูกวางยาสลบเหรอ?” หัวของเฉินมั่วเอ๋อร์ตอนนี้ยังมึนๆ อยู่เลย
พูดขึ้นมาก็สมควรตายจริงๆ จู่โจมแบบไม่อำพรางขนาดนี้?
แถมวินาทีก่อนเห็นอีกฝ่ายปัดผงแป้งใส่ วินาทีต่อมาก็สลบไป หลบก็ไม่พ้น หนีก็ไม่ได้ ชั่วร้ายจริงๆ
เฉินมั่วเอ๋อร์คิดไปคิดมา รู้สึกว่าแขนเมื่อยมาก ตอนนี้เองที่เธอพบว่าตัวเองถูกล่ามไว้ด้วยโซ่เหล็กหนาเท่าข้อมือ
โซ่นั่นเหมือนงูเหลือมสีเงิน มัดจนผิวที่ค่อนข้างขาวของเธอเป็นรอยแดง
แล้วดูหลีอู้สิ? เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!
เธอค่อนข้างแตกสลาย “ทำไมฉันถูกมัดแต่เธอไม่มีอะไรเลย?”
หลีอู้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “อาจเป็นเพราะฉันฉลาดกว่า”
เฉินมั่วเอ๋อร์ “ขอถามตรรกะนิดนึง?”
หลีอู้บอกเธออย่างเอาจริงเอาจัง “ตั้งแต่แรกฉันก็เดาแล้วว่าพวกเขาอาจใช้วิธีวางยาสลบจัดการเรา ฉันเลยเตรียมการไว้ก่อนแล้ว”
เฉินมั่วเอ๋อร์ กระพริบตา “ขอถามการเตรียมการนิดนึง?”
หลีอู้มองไปที่เสี่ยวเสี่ยวข้างๆ “ฉันให้เธอช่วยแก้ออก”
“ฉันก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก” เสี่ยวเสี่ยวเขินอาย บิดไปบิดมา แถมแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซน