หลีอู้ไม่ได้พูดอะไร หลังจากจัดการซอเจะเสร็จ เมลี่ยที่ยึดอำนาจการควบคุมถนนโลหิตทมิฬไปได้ก็ปรากฏร่างเป็นตัวตนขึ้นมา
นางเดินมาทางนี้แล้วหมอบลงข้าง ๆ เกอลี่
เกอลี่กำหมัดแน่น คล้ายตัดสินใจอะไรบางอย่างเด็ดขาดแล้ว
“เลือดของพวกเราแข็งแกร่งมาก ถ้าพวกเราใช้เลือดช่วยป้าหนูจูล่ะก็ ป้าหนูจูจะฟื้นขึ้นมาได้ไหม?”
นางเป็นเด็ก เรื่องมากมายไม่อาจเข้าใจแจ่มแจ้ง แต่ถ้าเลือดของนางทำให้ตุ๊กตาที่ไร้ชีวิตมีชีวิตขึ้นมาได้ เช่นนั้นคนที่มีชีวิตอยู่แต่เดิมก็อาจเป็นได้เช่นกัน?
หลีอู้ก็คาดเดาเช่นนี้ แต่นางเมลี่ยกลับส่ายหน้า
นางเงยหน้าชี้ฟ้า ม่านหมอกที่ปกคลุมถนนโลหิตทมิฬค่อย ๆ จางหายไป
“ข้าขอโทษด้วย เกอลี่... [ม่านหมอก] กำลังจะสลายไป ซอเจะก็ตายไปแล้ว กฎเกณฑ์ทั้งหลายที่เคยมีก็ใช้การไม่ได้อีก”
“ถนนโลหิตทมิฬ... กำลังจะหายไปในอีกไม่ช้า”
ขณะที่นางพูด กลิ่นเน่าเหม็นและไหม้คละคลุ้งก็โชยเข้าจมูกทุกคน
หลีอู้ตกใจ กวาดตามองรอบหนึ่งก็พบว่าสิ่งก่อสร้างโดยรอบเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด
หินที่ประกอบเป็นกำแพงกำลังร่วงหล่น เมืองเล็ก ๆ ด้านนอกกำลังแตกแยก
หลีอู้ใจหายวาบ: “ถนนโลหิตทมิฬกำลังเปลี่ยนไป?”
นางเมลี่ยลุกขึ้น พยักหน้า
“ถนนโลหิตทมิฬเป็นซากปรักหักพังมาร้อยกว่าปีแล้ว ซอเจะใช้เลือดของเด็ก ๆ มอบชีวิตให้มัน ทำให้ถนนโลหิตทมิฬถูกสร้างขึ้นใหม่ได้”
“ดังนั้น ถนนโลหิตทมิฬจึงต้องหล่อเลี้ยงด้วยเลือดอย่างไม่ขาดสาย บัดนี้ [ม่านหมอก] หายไปแล้ว เลือดก็สูญสิ้นพลังเดิมไปด้วย ชีวิตทั้งมวลที่ค้ำจุนด้วย [โลหิตทมิฬ] จะกลับคืนสู่สภาพเดิม”