หน้าประตู[ห้องผ่าตัดพกพา] มีสตรีรูปร่างงดงาม สวมกระโปรงยาวสไตล์โกธิกยืนอยู่
นางแบกโลงศพยาวไว้บนหลัง ใบหน้าคล้ายถูกแบ่งเป็นสี่ส่วนแล้วเย็บเข้าด้วยกัน ผิวสีเทาดำชวนขนลุก
นางยืนอยู่ตรงทางเข้า น้ำเสียงเนือย ๆ สายตาเรื่อยเปื่อยจับจ้องหลีอู้ในคลินิก
หลีอู้รู้สึกตะลึงงัน: "ลิลี่น่า? เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ในความทรงจำของหลีอู้ ลิลี่น่าไม่ใช่พวกชอบสอดรู้สอดเห็น
"ก็ต้องขอบคุณพวกเธอไง?" พูดถึงจุดนี้ ลิลี่น่าก็อดขมวดคิ้วบ่นไม่ได้ "ถนนโลหิตทมิฬกำลังจะพัง คลินิกของฉันอยู่ในกลุ่มแรก"
เห็นได้ชัดว่าซอเจะเองก็ไม่พอใจนางหลายอย่าง ตอนที่อื่นยังไม่พัง คลินิกของนางซึ่งตั้งอยู่เงียบ ๆ และกำลังค้นคว้าวิธีชุบชีวิตคนตาย กลับพังลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ดีที่นางแข็งแกร่งพอ ไม่อย่างนั้นคงถูกทับตายไปแล้ว
จำใจต้องรีบนำโลงศพใส่ร่างของชายผู้นั้นแล้วหนี หนีมาได้ครึ่งทางก็รู้สึกถึงกลิ่นอายของหลีอู้ จึงรีบตามมา
แน่นอนว่านางไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิหลีอู้ เพียงแต่...ถ้าต้องออกจากถนนโลหิตทมิฬ ก็ดูเหมือนจะไม่มีที่อื่นให้ไป
ไร้จุดหมายโดยสิ้นเชิง
แต่พอเห็นท่าทีของหลีอู้เมื่อครู่ ในใจนางก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้
ในฐานะหมอคนหนึ่ง นางยอมรับแนวคิดการรักษาของหลีอู้อย่างสูง ว่าไม่มีวันทอดทิ้งผู้ป่วยคนใด
นางเข้าใกล้หลีอู้ พลางมองจู้อิงบนเตียงผ่าตัด
เห็นได้ชัดว่าหลีอู้พยายามเต็มที่แล้ว—แต่ถึงที่สุดหลีอู้ก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง สิ่งที่ทำได้นั้นมีจำกัดอย่างยิ่ง