“เป็นเจ้าเองที่จุดไฟเผาข้า ไหม้ตายทั้งเป็น”
“เป็นเจ้าเองที่ผ่าเด็กๆ ในโลกนี้ที่ข้าทิ้งไว้ทีละคนออกจากครรภ์ข้า ปล่อยให้เลือดของพวกเขาเหือดแห้ง”
“เป็นเจ้าเองที่ทำให้วิญญาณของข้าไม่อาจหลุดพ้น ต้องหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเมืองอันโสมมแห่งนี้”
“เจ้าเคยรู้สึกถึงเปลวไฟร้อนแรงที่แผดเผาผิวกายบ้างไหม? ได้แต่มองเนตรชายที่รักผู้เป็นทุกสิ่งหวัง ส่งเจ้าไปสู่เชิงตะกอนด้วยมือของตัวเอง? จนกระทั่งน้ำในร่างถูกแผดเผาจนแห้งเหือด?”
“เจ้าเคยได้ยินเสียงเด็กๆ ร่ำไห้ท่ามกลางรัตติกาลอันเจ็บปวดบ้างไหม? ดวงวิญญาณที่เวียนวนอยู่ในถนนมืดมิดที่ไม่อาจก้าวออกไปได้ เช็ดน้ำตาตัวเองพลางมองหาพ่อกับแม่ไม่หยุดหย่อน?”
“เจ้าไม่เคย... เพราะเจ้าเห็นแก่ตัว ชั่วร้าย ไม่คิดถึงผลที่จะตามมา”
“เจ้ายัดเยียดเจตจำนงอันเหลวไหลนั่นให้พวกเรา แต่ยังคิดให้พวกเราอยู่กับเจ้าในความนิรันดร์นี้อีกหรือ?”
“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนพวกเรา?”
“เอาความรักอันน่าขยะแขยงของเจ้ากลับไปเสียเถิด ซอเจะ!”
อารมณ์พุ่งสูงขึ้นตามถ้อยคำที่เอ่ยออกมาแต่ละคำ ความโกรธแค้นมหาศาลที่วิญญาณถูกกดทับไว้ในเมืองที่ไร้แสงตะวันและไม่มีทางระบายออก บัดนี้กลายเป็นคมมีดทั้งหมด
ทุกประโยคกัดกรามแน่น และระเบิดออกมาจากทุกเซลล์ในร่างกาย
รูปเคารพเทพีสุขภาพถูกยกขึ้นและทุบลงครั้งแล้วครั้งเล่า ในแววตาที่ไม่อาจเชื่อของซอเจะ มันทะลวงเนื้อหนังของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูดเลือดในร่างเขาจนเหือดแห้ง