“ตั้งแต่แรก ข้าก็ไม่เคยกังวลว่าพวกเจ้าจะโค่นล้มข้าได้หรือไม่”
“เพราะตราบใดที่ข้าต้องการ... ข้าก็สามารถเป็นทั้งเมืองนี้ได้”
“ข้าคือนายของเมือง และคือตัวเมืองเอง อำนาจและเงินทอง... สั่งสมให้ข้าบรรลุถึงจุดสูงสุด”
“พลังของพวกเจ้า... ช่างน้อยนิดนัก”
ไม่ว่า[เขตเมืองบน]หรือ[เขตเมืองล่าง] ทุกซอกมุมของมหานครรุ่งอรุณล้วนถูกปกคลุมด้วยวงจรและ[ชิป] และเขาศึกษาเรื่องวิญญาณมานาน จึงเก็บวิญญาณของตนไว้ในชิปดั้งเดิมตั้งนานแล้ว
เพียงแค่เขาคิด คนทั้งเมืองก็จะจัดการหลีอู้กับพวกได้ในพริบตา
แต่เขาไม่ทำเช่นนั้น เพราะเขาก็อยากล่วงรู้ความลับของ[หมอกทมิฬ]ที่อยู่ในตัวหลีอู้เช่นกัน
กองกำลังที่โจมตีจากด้านหลังแข็งแกร่งมาก หยางโยว่และเลี่ยซาต่างเข้าต่อต้านทันที
แต่ร่างของอีกฝ่ายที่ผ่าน[การดัดแปลงจักรกล]เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นั้นเกินขอบเขตของมนุษย์ไปแล้ว แต่ละตนมีพลังรบเทียบเท่าพี่สิงห์เหล็ก
ยิ่งกว่านั้น สิ่งที่ขับเคลื่อนพวกมันไม่ใช่วิญญาณอีกต่อไป แต่เป็นพลังของเทคโนโลยี
พวกมันไม่นับว่าเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ
โจวเข่อยืนอยู่กับที่ มองดู[อาวุธวิญญาณ]ที่มนุษย์ดัดแปลงเหล่านี้ใช้อยู่ นางยกมือปิดปากด้วยความไม่อยากเชื่อ
“นั่นมัน... นั่นมัน...”
“เป็นไปได้ยังไง... เป็นไปไม่ได้... มันเป็นไปไม่ได้”
ดวงตาของนางเริ่มเอ่อคลอ แล้วนางก็ได้ยินเสียงของจ้าวเฉียน: “จำได้แล้วสินะ? ข้ารู้ตลอดว่าคนที่เจ้าตามหาอยู่ที่ไหน ถึงตอนอยู่ในที่หลบภัยข้าถึงถามเจ้าถึงสถานการณ์ของพวกเขา พวกเขาฝีมือดีทีเดียว กว่าจะจับพวกเขาได้ข้าใช้แรงไปไม่น้อย”
“คนที่เจ้าตามหาอยู่ที่นี่ เจ้าได้กลับมาพบพวกพ้องอีกครั้งแล้ว”