“แปลกใจไหมล่ะเพื่อนยาก ไม่คิดว่าจะได้เจอฉันที่นี่งั้นสิ”
จ้าวเฉียนยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าลำพอง ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มบางเบา จ้องมองหลีอู้และคนอื่นๆ
[โซ่ตรวนแห่งวิญญาณ]ที่คอของเขาหายไปแล้ว เห็นได้ชัดว่า...นี่คือร่างอีกร่างของเขา
ถ้าจะบอกว่าไม่ตกใจเลยก็คงโกหก แต่ถ้าบอกว่าตกใจมาก คนที่ตกใจก็มีแค่เลี่ยซาเท่านั้น
ใบหน้าเขาเกร็ง เสียงเกรี้ยวกราดลอดไรฟันออกมา: “แกกล้ามาหลอกเราเหรอ”
จ้าวเฉียนยักไหล่: “หลอกพวกแกงั้นเหรอ ดูเหมือนคนที่ถูกหลอกจะมีแค่นายคนเดียวนะ”
เลี่ยซาชะงัก มองซ้ายมองขวา สุดท้ายก็เห็นว่ายกเว้นเขาแล้วก็เหลือแค่โจวเข่อที่หน้าดูตกใจอยู่บ้าง
เลี่ยซา: “พวกแกสามคนรู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ”
หลีอู้ หลันหลี อวี๋ซี สามคนพยักหน้า: “ก็ไม่ได้นานนักหรอก”
เลี่ยซา: “เฮ้ย พวกแกรู้แล้วไม่บอกฉันเนี่ยนะ นี่มันแทงข้างหลังชัดๆ”
อวี๋ซีกวาดตามองเขาเย็นชา: “ใช้คำไม่เป็นก็อย่าสุ่มสี่สุ่มห้า ไร้วัฒนธรรม ขายขี้หน้า”
หลันหลีอธิบาย: “ตอนแรกก็แค่หลีอู้สงสัย แต่พอได้แผนที่[บริษัทรุ่งอรุณ]มาก็เลยคอนเฟิร์มว่าจ้าวเฉียนมีปัญหา...แต่สุดท้ายเขาจะมานั่งอยู่ตำแหน่งนี้ ก็เกินความคาดหมายไปหน่อย”
“อืม” หลีอู้พยักหน้า
เรื่องนี้ทำให้จ้าวเฉียนประหลาดใจมาก เขามองไปทางหลีอู้: “เธอเริ่มสงสัยฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”
หลีอู้: “หลังจากเห็น[แผงควบคุม]ของคุณ”