ประโยคนั้นตะโกนออกมาโดยหวังหมิงไอ้เจ้าเจ้าอ้วน เขาหลบอยู่บนโซฟา ใช้ผ้าห่มคลุมตัวเอง แต่เพราะรูปร่างใหญ่เกินไป ผ้าห่มจึงคลุมไม่มิด
สัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยลูกตาทั่วทั้งตัวเคลื่อนตัวยืดหด กลุ่มลูกตาหนาแน่นคือสายพานของมัน มันไต่ขึ้นโซฟา แล้วเส้นใยประสาทตาคล้ายหนวดก็ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้ข้อเท้าที่โผล่ออกมา
มันกำลังจ้องมอง กำลังฉงน กำลังตัดสิน
หวังหมิงไม่กล้าแม้แต่หายใจ ต่อมเหงื่อทั่วร่างหลั่งของเหลวอย่างบ้าคลั่งภายใต้ความตึงเครียดขั้นสูงสุด เหงื่อไหลเข้าตาเขา
เขาไม่อยากตาย ไม่อยากตายเลย!
แต่ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเขาได้
งานบ้านี่ ทุกอย่างบ้านี่!
และตอนนี้... เขากำลังจะตาย
เส้นใยประสาทตาบิดเบี้ยวพันไขว้เข้ากับข้อเท้าของหวังหมิง ลูกตาลื่นๆ กลอกไปมาอย่างเย้ยหยันบนน่องของเขา คืบคลานขึ้นทีละนิ้ว
ทันใดนั้น มันก็เริ่มรัดตัว บีบจนเนื้อขาเจ้าอ้วนปูดออกมาเป็นรูปทรงผิดปกติ
เขากลัวแล้ว สายตาหวาดกลัวมองไปทางเหอฉุนยวี่ “ช่วยด้วย... ได้โปรดช่วยผมด้วย นายมีประสบการณ์ใช่ไหม? นายคือคุ้มกันสินะ? นายมีวิธีช่วยผมใช่ไหม? ได้โปรดช่วยด้วย! หล่อนจ่ายเท่าไหร่? ผมให้สองเท่า! ได้โปรดช่วย... อ๊าก... อ๊ากกกก!!”
ทันทีที่เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงเนื้อหนังแตกกระจาย ก้อนเนื้อกระจัดกระจายไปหลายที่
ขาของหวังหมิงถูกสัตว์ประหลาดนั่นรัดจนขาดตรงๆ!
ภาพนี้ทั้งนองเลือดและน่าสะพรึงกลัว จนบางคนถึงกับขย้อนออกมา