บรรยากาศที่เงียบสงัดลงอย่างกะทันหันทำให้จางหนิงหนิงรู้สึกแปลกใจ ความรู้สึกปลอดภัยที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมากลับค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับเสียงของผู้คน
เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนว่า “จะ... จะเป็นอะไรไป ทำไมพวกคุณถึงไม่พูดกันเลย”
เหอฉุนยวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาทางปาก
“ดูเหมือนทุกคนจะสังเกตแล้วว่า สถานการณ์ไม่ปกติ”
ใบหน้าของจางหนิงหนิงยิ่งหวาดกลัวขึ้นเรื่อย ๆ “หมายความว่าไง พี่คะ อย่าทำให้หนูกลัวนะ... หนูขวัญอ่อน จะตกใจตายได้นะ ไอ้นั่นไม่ได้ไปแล้วเหรอ ไม่ได้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเหรอ ไม่มีใครบาดเจ็บนี่”
เนี่ยเวยพูดว่า “เขาไม่ได้พูดให้ตื่นตูมหรอก ตอนนี้ไม่มีใครทำให้เธอกลัวเล่นแน่นอน สถานการณ์มันไม่ปกติจริง ๆ”
“ใครบอกว่าไม่มีใครบาดเจ็บ” เสียงของหลีอู้ดังขึ้น เธอล้างเศษเนื้อของแอนนาที่เปื้อนมือออก ยืนยันว่าไม่มีอะไรตกค้างแล้วจึงใช้กระดาษชำระซับน้ำให้แห้ง
จากนั้น เธอชี้ไปที่ซากศพของแอนนาแล้วพูดว่า “เธอก็ตายไปสองครั้งเพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ”
บางทีอาจเพราะตกใจมากเกินไป หรืออาจเพราะรู้สึกว่ามันไร้สาระจริง ๆ เธอจึงพูดต่อด้วยเสียงสะอื้น “แล้ว... แล้วมันแสดงถึงอะไรล่ะ ยังไงเธอก็ไม่ใช่คนใช่ไหม เมื่อเช้านี้เธอก็พูดเองนี่ คนที่ตกลงมาตายก็คือเธอ เธอฟื้นคืนชีพได้... ก็เลยไม่เป็นไร ใช่ไหม”
หลีอู้ถามกลับว่า “แต่เธอเคยเห็นเกมไหนบ้างที่มอนสเตอร์จะละเว้นผู้เล่น แล้วไปทำร้าย NPC ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นฝ่ายไหน”
คำพูดนี้ทำให้จางหนิงหนิงและเฉินซีรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่ ชะงักหายใจไปชั่วขณะ รู้สึกเสียววาบที่สันหลัง