ลมหายใจหยุดนิ่ง โลกเหมือนสงบราบคาบไร้คลื่นลม
สายตาของหลีอู้จับจ้องไปยังจุดที่ดอกไม้ร่วงหล่น
“ตูม!!”
มีบางอย่างร่วงลงมาจากตึกเรียน เกิดเสียงดังสนั่น เกือบทับหลิวเหวินที่อยู่ด้านล่าง
ขาหลิวเหวินอ่อนยวบ เสียงนั้นทำให้เขาตกใจจนร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
มันคือโต๊ะเรียนตัวหนึ่ง ร่วงจากที่สูงแต่ไม่แตกหัก เห็นชัดว่ามันไม่ธรรมดา ความกลัวของหลิวเหวินก็มาจากสิ่งนี้
ชิวถงที่อยู่ข้างๆ เบิกตากว้างแล้วเอ่ยขึ้นว่า: “บนโต๊ะนี้... มีกลิ่นอายที่รุนแรงมาก แต่... มันแปลกมาก แปลกเสียจน...”
ใบหน้าเล็กของเธอเครียดตึง เหอฉุนยวี่ก้าวเข้าไปบังหน้าเธอทันที
เธอพูดว่า: “กลิ่นอายบนนั้นคล้ายกับไอแค้น แต่ไม่น่าสะพรึงกลัวเท่า [ข้อห้ามแห่งความตาย] บนตัวพวกคุณ... มีต้นกำเนิดเดียวกับมัน”
นั่นก็คือ [ข้อห้ามแห่งความตาย] เกี่ยวข้องกับโต๊ะตรงหน้า
หลีอู้สูดหายใจลึก แม้บนตัวพวกเธอจะมีเครื่องหมาย [ข้อห้ามแห่งความตาย] ปรากฏขึ้น แต่เครื่องหมายนี้จางมาก แทบมองไม่เห็น
นี่แสดงว่าพวกเธอยังไม่ได้ละเมิด [ข้อห้ามแห่งความตาย] อย่างสมบูรณ์ หากแต่กำลังอยู่ในระหว่างการกระทำ นั่นคือเหตุผลที่เธอรีบเตือนเวินเหลียนอี
รีบแก้ไขในขณะที่ยังพอมีทาง ยับยั้งความเสียหายไว้ให้ทันการณ์
เพราะไม่มีใครรู้ว่า [ข้อห้ามแห่งความตาย] ของโรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มนั้นคืออะไรกันแน่
เวินเหลียนอียืนตัวแข็งไม่กล้าขยับ หลีอู้ลองเข้าใกล้โต๊ะตัวนั้น เมื่อพบว่าเครื่องหมายบนตัวไม่เข้มขึ้น เธอจึงก้าวเข้าไปทีละก้าว