โรงเรียนมัธยมคะแนนเต็มนำแนวคิด "คะแนนอยู่เหนือทุกสิ่ง" มาใช้จนถึงขีดสุด
หอพักก็เหมือนกับที่นั่ง กลับกลายเป็นว่าจัดสรรตามผลการเรียน ทุกครั้งที่มีการสอบจะมีการเปลี่ยนแปลง
หลีอู้เดินตามคำแนะนำของ[บัตรนักเรียน]มาถึงหน้าหอพัก แต่กลับพบว่าอวี๋ซีก็อยู่ที่นี่ด้วย
ที่หน้าประตูหอพักมีขั้นบันได เธอเข็นรถเข็นพยายามไต่ขึ้นบันไดนั้น กัดฟันก้มหน้าดันไปข้างหน้า แต่มุมนี้ลำพังแค่พละกำลังไม่มีทางเข็นขึ้นไปได้ด้วยตัวเองแน่นอน
หลีอู้รู้ดีว่าเธอมีวิธีที่จะพาตัวเองขึ้นไปถึงตรงนั้นได้
ตามข้อมูลที่ได้มา อวี๋ซีเป็น[พนักงาน]อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบสิบปี เธอเป็นผู้ที่[ตื่นรู้][พรสวรรค์]มาแต่กำเนิดเช่นกัน และ[พรสวรรค์]ของเธอแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
นั่นคือ[การสร้าง]
ว่ากันว่าเธอสามารถใช้ความสามารถ[การสร้าง]เนรมิตทุกสิ่งที่เธอเข้าใจขึ้นมาได้ การแก้ปัญหาธรณีประตูตรงหน้าแบบนี้สำหรับเธอแล้วง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
แต่เธอกลับไม่ทำ
เหตุผลง่ายมาก เธอกำลังรอหลีอู้
ฮวาจือตกตะลึง: "เอ๊ะ อย่างนั้นเหรอ?"
ดูไม่ออกเลยจริง ๆ สมแล้วที่เป็นพี่อู้ กระทั่งเรื่องนี้ก็สังเกตเห็น
เวินเหลียนอี: "เธอเอาจริงเหรอ? เธอไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"
หลีอู้คิดว่าตัวเองค่อนข้างเอาจริง แต่ผลคือวินาทีต่อมาก็เห็นอวี๋ซีกวาดตามองมาทางนี้ด้วยแววรังเกียจ:
"รอเธองั้นเหรอ? นี่หอพักฉันเอง"
เธอต้องกำลังโมโหแน่ ๆ โมโหที่เข็นรถเข็นไม่ขึ้น แล้วยังถูกหลีอู้ปั้นข่าวแบบนี้อีก เกือบจะรักษาภาพลักษณ์เย็นชาไว้ไม่อยู่แล้ว