หลีอู้ดูเหมือนจะหลับสนิท แต่ข้อมูลทุกอย่างไม่ได้ตกหล่นไปแม้แต่น้อย
เธอวางตาน้อยไว้บนหัวเตียง ภายใต้[การแชร์ภาพ] แม้จะหลับอยู่ ข้อมูลทางภาพก็จะถูกส่งเข้าสู่สมองของนาง กลายเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกับความฝัน
สิ่งที่ต่างจากความฝันก็คือ นางสามารถตัดสินภาพเหล่านี้ได้อย่างมีสติ ขณะเดียวกันร่างกายก็ได้รับการพักผ่อน
ตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในหอพักแห่งนี้ นางก็รู้สึกแปลก ๆ
แปลกอย่างไรน่ะหรือ?
คงจะเป็นปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมห้องท้องถิ่นสองคนนี้ที่ใจจดจ่ออยู่แต่กับตำรา หูไม่สนสิ่งรอบข้าง
ตั้งแต่ 19 นาฬิกาก่อนนางหลับ ไปจนถึง 23 นาฬิกาในตอนนี้ เฉพาะที่หลีอู้เห็น พวกนางก็ขยันเรียนด้วยตัวเองถึงสี่ชั่วโมงเต็ม!
ภายในสี่ชั่วโมงนี้ พวกนางไม่ได้พูดคุย ไม่ได้ดื่มน้ำ ไม่ได้พักผ่อน ไม่ได้วางปากกา แม้แต่... ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ระหว่างนั้น สิ่งเดียวที่พวกนางทำ คือ "เกาแก้คัน"
ใช่แล้ว เกาแก้คัน
หลังจากแน่ใจว่าหลีอู้และอวี๋ซีพักผ่อนแล้ว พวกนางดูเหมือนจะรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง เกาตัวเองเป็นระยะ ๆ และเกาอย่างแรง ชนิดที่แทบอยากจะเกาจนผิวหนังฉีกขาดถึงจะรู้สึกสบาย
ปากก็เอาแต่พึมพำไม่หยุด
"ทำไมยังไม่ถึงเวลาอีก..."
"ทำไมยังไม่ถึงเวลาอีก?"
"ข้าใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว—"
เดิมทีหลีอู้ตื่นนานแล้ว แต่นางรู้ว่าหากอีกฝ่ายรู้ว่านางตื่น การกระทำแปลก ๆ เหล่านั้นของพวกนางก็จะไม่ดำเนินต่อไป