ระหว่างที่ปู้ปู้พาเสี่ยวเสี่ยวหนีตายในครั้งนั้น พวกเขาแทบจะวิ่งไปทั่วทั้งบ้าน ยิ่งสำรวจมากขึ้น ความทรงจำที่เลือนรางของเสี่ยวเสี่ยวก็ค่อยๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
เธอนึกออกแล้วว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยกับห้องนั้น
เพราะเป็นบ้านที่เธอเคยอยู่ เคยใช้ชีวิต
ในบ้านหลังนั้น เธอผ่านวันเวลาที่แสนทุกข์ทรมานที่สุดมา
เธอต้องคอยระมัดระวัง ต้องคอยหลบซ่อน ต้องเรียนรู้ที่จะไม่ปริปาก ต้องคอยฟังเสียงแม่ที่กรีดร้องหัวใจแทบสลายครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้เธออยู่รอด
เพราะกินข้าวไปมากกว่าปกติหนึ่งคำ เธอจึงถูกโยนเข้าคอกแกะ นอนกินอยู่กับแกะ
เพราะร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขาเพียงครั้งเดียว เธอจึงถูกตบหน้า
ในบ้านหลังนั้นเธอต้องพบเจอเรื่องราวโหดร้ายมากมาย
เธอจะลืมได้อย่างไร? เธอไม่ควรลืม
แต่เธอตายมานานเกินไป นานเสียจนตัวเธอเองก็ไม่เคยคิดว่า... ที่จริงแล้วตัวเองตายมาได้ 400 ปีแล้ว
นานกว่าอายุตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่หลายเท่านัก
ตอนนี้ เมื่อเห็นใบหน้ายับย่นนี้ แม้ว่ากาลเวลาจะสอนให้เขารู้จักเสแสร้ง แต่ก็ยังมองเห็นเค้าความโหดร้ายน่าหวาดกลัวในความทรงจำได้
ใบหน้าทั้งสองค่อยๆ ซ้อนทับกัน
อารมณ์แปรปรวน ลมหายใจของเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งเร็วขึ้น เธอห้ามน้ำตาและเสียงร่ำไห้ของตัวเองไม่ได้
เมื่อก่อน ตอนนี้แม่จะออกมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เตือนผู้ชายคนนี้ไม่ให้ทำร้ายเธอ
แต่ตอนนี้ แม่หายไปแล้ว เธอหาแม่ไม่เจอ
เสี่ยวเสี่ยวมองหาที่พักพิงโดยรอบด้วยความกระวนกระวายและใจร้อน แต่หาไม่เจอ ไม่มีใครปกป้องเธอได้
แม่... เธอต้องการแม่
ตอนนี้เอง ปู้ปู้ก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้ม หมีดำบนบ่าแสดงสีหน้าไม่เป็นมิตร