หลีอู้ยิงธนูดอกนี้ได้เฉียบขาดอย่างยิ่ง
ระยะประชิดขนาดนั้น ต่อให้เธอไม่เคยใช้ธนูมาก่อน ลูกธนูก็ยังทะลุศีรษะของอากง ทำให้เขาไม่มีโอกาสตอบสนอง ล้มลงไปในทันที
หลีอู้ฉวยไป๋หลิงมา เอี้ยวคอมองทุกคนที่ตกตะลึง
"ลำบากพวกนายแล้วนะ ฉันมาแล้ว" ประโยคสงบนิ่งของเธอ ทำให้ทุกคนโล่งอกในบัดดล
เลี่ยซาคิดไม่ตก: "คุณมัน... โผล่มาได้ยังไงกันแน่"
หลีอู้ไม่พูดอะไร หันหลังไปมองแสงเพลิงที่ซัดสาดมาจากด้านหลัง ผู้คนค่อย ๆ เห็นชัดว่าสิ่งนั้นคืออะไร
มันคือซากทารก ซากทารกนับพันตนถือตะเกียงน้ำมันแกะมุ่งหน้ามา
และบนศีรษะที่ย้อมฟ้าให้เป็นสีแดง คือวิญญาณแดงพวกที่ถูกกดทับอยู่ในแท่นบวงสรวงก่อนหน้านี้
คือเปลวไฟที่ลุกโชน คือใจเดียวกันของผู้ต่อต้าน คือเสียงตวาดที่ถูกกดขี่มานานปี ทำให้โลกนี้ย้อมด้วยสีของพวกนาง
ฟ้าสางรุ่งอรุณ เห็นอรุณรุ่ง
หลีอู้ไม่ต้องอธิบายมาก ผู้คนเห็นสิ่งนี้ ก็รู้ว่าหลีอู้ทำได้อย่างไร
เปี๋ยตี๋กับเฉินมั่วเอ๋อร์ที่ถูกมัดบนโครงไม้ก็เปิดปาก
"พวกเราก็ช่วยออกแรง"
แม้อากงจะชิง[กุญแจจิตใจ]ไป แต่ความเชื่อมโยงระหว่างพวกเธอกับหลีอู้ไม่ได้ถูกตัด กุญแจจิตใจยังคงรักษาความสัมพันธ์ของทั้งสามไว้
เฉินมั่วเอ๋อร์คอยส่งข่าวให้หลีอู้ตลอด และบอกที่ตั้งตะเกียงน้ำมันแกะกับนาง
หลีอู้ก็ให้เปี๋ยตี๋กระตุ้นพิษอัมพาตในร่างของนาง ให้นางระเบิดความเร็วน่าสะพรึงในช่วงสั้น ๆ เพื่อไปติดต่อซากทารกกับวิญญาณในเจดีย์