ชายที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นมองไปที่หลีอู้กับเวินเหลียนอี ราวกับทั้งสองเป็นฟางเส้นสุดท้าย
"หลีอู้... เวินเหลียนอี ฉันรู้จักพวกเธอ พวกเธอต้องมีวิธีใช่ไหม... ช่วยฉันได้ใช่ไหม? เราต่างก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉัน... ฉันยังไม่อยากตายนะ!"
ทว่าหลีอู้เพียงก้มหน้าลอกอมยิ้มให้เขาแท่งหนึ่ง แล้ววางไว้ข้างตัวเขา
นิสัยของหลีอู้เป็นคนที่ช่วยเหลือผู้อื่นบ้างจริง แต่นั่นต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าจะไม่ส่งผลกระทบต่อตัวเธอเอง หรือผลกระทบนั้นเป็นสิ่งที่เธอแบกรับได้ และอีกฝ่ายมีค่าพอสำหรับเธอ
แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว การเป็นคนเย็นชาดีกว่า อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นมากนัก
ไม่ว่าจะเป็นไวรัสหรือกฎของคฤหาสน์กาดำ รวมถึง[ข้อห้ามแห่งความตาย]ของ《ถนนโลหิตทมิฬ》 ล้วนยังไม่มีใครหยั่งรู้ถึงแก่นแท้
ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ก็ไม่มีทางรอดอยู่แล้ว
หลีอู้กับเวินเหลียนอีกำลังจะเดินจากไป วินาทีต่อมา ชายคนนั้นก็เกิดอาการคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้ามาจะกัดข้อเท้าของหลีอู้
"พวกแกไม่ยอมช่วยฉัน ก็อย่ามาโทษฉันแล้วกัน!"
แต่เวินเหลียนอีสังเกตเห็นได้ทัน เตะเข้าที่กลางลำตัวจนอีกฝ่ายกระเด็นออกไป ด้วยท่าทางถือดีแต่กำเนิดของนาง ราวกับมองลงมาจากที่สูง "ไสหัวไปให้ไกล แมลงสกปรก"
หัวของชายคนนั้นถูกเตะจนเอี้ยวเลยทีเดียว
หลีอู้ไม่คิดว่ากริชของตนจะยังช้าไปก้าวหนึ่ง
เวินเหลียนอียิ้มพลางกล่าว "คืนให้เธอแล้ว"
หลีอู้ถาม "ฉันรู้สึกว่าเธออยากเตะตั้งนานแล้วรึเปล่า?"