เมื่อคำถามเรื่อง "ชีวิตอมตะ" ถูกเอ่ยขึ้น คฤหาสน์กาดำก็ตกอยู่ในความเงียบงันนานถึงสองวินาที ใบหน้าหล่อเหลาของซอเจะปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ
"ชีวิตอมตะ? ช่างเป็นหัวข้อที่คุ้นเคยจริง ๆ ดูเหมือนผู้มาเยือนจากภายนอกทุกคนจะสนใจเรื่องนี้มาก พวกเขาได้ยินข่าวลือ พวกเขามาที่นี่ พวกเขาถามไถ่และตามหาเหมือนกับคุณ หืม..."
"ผมอยากให้ทุกคนลองทายสิ ว่าผมอายุเท่าไหร่"
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของซอเจะ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใบหน้านี้อ่อนเยาว์ หล่อเหลา ผิวพรรณขาวละเอียดนุ่มนวล
บนใบหน้านี้หาริ้วรอยใดไม่ได้เลย นอกจากเรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มแน่นหนา มองอย่างไรก็เหมือนวัยรุ่นอายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น
มีคนเกือบจะพูดประจบ แต่ซอเจะเหมือนจะรู้ล่วงหน้า จึงชิงพูดก่อนใคร "ยี่สิบเหรอ? ไม่... ร่างกายของผมนี้ อายุสองร้อยปีแล้ว"
"ใช่แล้ว ผมแบกร่างนี้ไว้บนถนนโลหิตทมิฬ ปกครองที่นี่ มาเป็นเวลาสองร้อยปีเข้าให้แล้ว"
เขายิ้ม หรี่ตาลงในบรรยากาศสลัว อ่อนโยน ประณีต แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้รู้สึกถึงความเย็นเยือกชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
ทุกคนเหมือนมีอะไรติดคอ เอ่ยอะไรไม่ออก
ซอเจะไม่ได้บอกตรง ๆ ว่ามีวิธีเป็นอมตะหรือไม่ แต่คำตอบของเขาก็ได้บอกทุกคนแล้วว่า มีวิธีนี้อยู่
"ดึกมากแล้วทุกคน รีบพักผ่อนเถอะ"
"อ้อ... ถ้าจะออกไปเดินถนนโลหิตทมิฬตอนกลางคืน ควรเตรียมโคมสักดวง เลือดสักขวด... แต่คำแนะนำที่ดีที่สุดคืออย่าออกไปเดินถนนโลหิตทมิฬยามกลางคืน"