ลิลี่น่าก็มาถึงที่นี่เช่นกัน เธอหยุดฝีเท้าด้วยความสนใจ มองดูผู้คน
เกอลี่ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่มเด็กๆ
ถนนโลหิตทมิฬด้านหลังกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว แต่เด็กเหล่านี้ก็ยังไม่หายไปไหน
ข้อสรุปที่ว่าเด็กเหล่านี้ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของถนนโลหิตทมิฬของหลีอู้ ไม่ใช่การคาดเดาของเธอเอง แต่เป็นข้อสรุปที่ได้จากการสอบถาม[บริษัท]
ตอนนี้ลิลี่น่ายืนอยู่ที่นี่ มองปราดเดียวก็รู้ว่า: "เด็กพวกนี้เป็นมนุษย์ บนตัวพวกเธอไม่มีคุณสมบัติพิเศษของ[ม่านหมอก]"
"เกิดและโตใน[ม่านหมอก]แบบนี้ อยากจะปรับตัวเข้าสู่โลกความจริงก็คงยากแล้ว เธอจะทำยังไงต่อ?"
ลิลี่น่ายิ่งรู้จักหลีอู้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหลีอู้มากขึ้นเท่านั้น
หลีอู้ครุ่นคิดแล้วพูดว่า: "ฉันจะส่งพวกเธอให้[บริษัท] [บริษัท]จะจัดการเด็กพวกนี้อย่างเหมาะสม"
ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว
ลิลี่น่าอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่คิดแล้วคิดอีกก็เอ่ยถาม: "เธอเชื่อใจ[บริษัท]มากเหรอ?"
เชื่อใจ[บริษัท]น่ะเหรอ?
หลีอู้ส่ายหัว
"ก็ไม่เชิง" เธออธิบายอย่างเป็นระบบ: "ก็อย่างที่เธอพูด เด็กพวกนี้ต้องการช่วงเวลาเปลี่ยนผ่านเพื่อปรับตัวเข้าสู่โลกความจริง แล้วเราก็ไม่รู้ว่าเด็กที่เกิดใน[ม่านหมอก]แบบนี้จะทิ้งภัยแฝงอะไรไว้หรือเปล่า"
"การส่งให้[บริษัท]เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า ยังไงซะทรัพยากรและข้อมูลที่พวกเขามีก็มากกว่าเราอยู่ดี"
ถ้าจะให้เลี้ยงเด็กพวกนี้จริงๆ สำหรับเธอแล้วก็ยังลำบากเกินไป เธอไม่อยากแบก "ความรับผิดชอบ" และ "ปัญหา" มากเกินไป มันจะฉุดรั้งฝีเท้าของเธออย่างหนัก