ก่อนที่หลีอู้จะทันได้สติ ม่านหมอกรอบตัวก็หายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง และเธอก็กลับมาอยู่ข้างกายพรรคพวกอีกครั้ง
ในชั่วขณะที่พวกเขาเห็นเธอ สีหน้าทุกคนปรากฏแววไม่อยากเชื่อสายตา
“เมื่อกี้...นายหายไปไหนมา”
หลีอู้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่ตอบทันที เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทว่าสัญชาตญาณบอกให้เธออย่าพูดมันออกไป จนกว่าจะสืบรู้ถึงตัวตนของคนที่หน้าตาเหมือนกับเธอราวกับแกะ
หรือไม่ก็...จนกว่าเธอจะเข้าใจแน่ชัดว่าม่านหมอกเป็นอะไรกันแน่
หลีอู้หาข้ออ้างมาปัดไปอย่างส่งเดช คนอื่นๆ แม้จะรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่เซ้าซี้ถามต่อ
พวกเขารู้ดี หากเป็นเรื่องที่หลีอู้ไม่อยากพูด ต่อให้เป็นใครก็ถามไม่ออก เธอต้องมีเหตุผลของตัวเอง
การมีมารยาททางสังคมขั้นพื้นฐานเป็นสิ่งที่ต้องรักษาไว้
ฮวาจือเป็นห่วง ทว่าก็แค่แอบขยับเข้ามาดมกลิ่นตัวหลีอู้เงียบๆ ทันใดนั้นเธอก็ดูห่อเหี่ยวลง “พี่อู้ กลิ่นส้มหายไปแล้วนะ”
กลิ่นส้ม?
หลีอู้นึกขึ้นได้ถึงกลิ่นน้ำยาล้างจานกลิ่นส้มที่ติดตัวตอนที่ร่างกายย้อนกลับไปอายุสิบแปด
ฮวาจือว่า “ฉันชอบกลิ่นนั้นนะ”
หลีอู้ยากจะเอื้อนเอ่ยความรู้สึกในใจ เอาแต่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วปิดปากเงียบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ถ้าชอบ เดี๋ยวพี่ซื้อมาติดบ้านไว้”