ทุกคนล้วนเป็นเด็กโง่
เซี่ยไป๋คิดเช่นนี้มาตลอด
เขาโง่ เขาจึงทุกข์ทรมาน
แต่ทุกคนมีสมองที่ดีกว่า มีความคิดที่ฉลาดกว่า มีตรรกะที่สมบูรณ์กว่าเขาแท้ ๆ กลับทิ้งสีสันของตัวเองไปทีละน้อยอย่างไม่ลังเล ทำให้ตัวเองทุกข์ทรมานขึ้นทีละน้อย
ในสายตาของเขา ที่จริงแล้วเขามองว่าทุกคนโง่กว่าเขาเสมอ
พ่อก็เหมือนกัน
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงทำอย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่ไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กโง่ ไม่ยอมรับว่าลูกของตัวเองก็เป็นเด็กโง่เช่นกัน
“พ่อครับ ผมตายไปแล้ว แม่ก็ตายไปแล้ว… พวกเราอาจได้ขึ้นสวรรค์ อาจตกนรก หรืออาจไม่มีอะไรเลย แค่ตายไปเฉย ๆ”
“ตายแล้วก็คือไม่มีแล้ว”
“แต่อย่าทำให้คนอื่นต้องจมอยู่ในความทุกข์แบบนี้อีกเลย”
“ไม่ว่าจะเป็นผมหรือแม่ ก็ไม่มีทางยอมรับชีวิตแบบนี้ได้”
เขาเดินเข้าไป กอดเซี่ยผิงฝาน
เขาร้องไห้ เขาหัวเราะ เขาพูด
“พวกเราล้วนเป็นคนของอดีต”
และในวินาทีนั้นเอง ปณิธานที่ไม่อาจสลายของเซี่ยผิงฝานก็หลับตาลงในที่สุด
“นายเหมือนกับเธอมาก… จริง ๆ”
ก่อนจะชุบชีวิตเซี่ยไป๋ เขาชุบชีวิตภรรยาก่อน เพราะตัวเขาเองมีความทรงจำมากพอที่จะชุบชีวิตภรรยาได้
แต่หลังจากภรรยาฟื้นขึ้นมา เธอก็แตกสลาย
เธอเคยเข้าไปใน[โดเมนจำลอง]ตามหาเซี่ยไป๋ด้วยตัวเอง แต่ตัวตนของเซี่ยไป๋นั้นพิเศษ เธอหาไม่พบ แม้แต่เขาเองก็ต้องปะติดปะต่อความทรงจำมากพอถึงจะหาเซี่ยไป๋พบ